Eerste informatiebijeenkomst Stichting Adoptie Voorzieningen Adoptie-procedure Utrecht SAV Sander Eline van der Woude

Januari 2016 // Een aantal dagen nadat we onze brief voor onze adoptieprocedure op de post deden ontvingen we een brief terug van Stichting Adoptie Voorzieningen. Het was een simpele brief waarin stond dat ze onze aanvraag hadden ontvangen, en dat we binnenkort een eerste informatiebijeenkomst mogen volgen, en dat we hiervoor een factuur ontvangen. Mijn hart deed een vreugdesprongetje, en ik liet het meteen Sander weten. Niet eerder waren we zo blij met een brief en een factuur, en ik denk dat menigeen (aspirant-)adoptieouder zich hierin zal herkennen. Elke brief, elke factuur, elke informatiebijeenkomst, en elk gesprek brengt ons weer een stapje dichterbij onze droom van het vormen van een gezin door adoptie. Die factuur werd dan ook dezelfde middag nog met alle liefde betaald. Dit maakte het allemaal wel heel echt; nu zijn we dan echt begonnen!

Nou vraag je je misschien af: wat is Stichting Adoptievoorzieningen (SAV)?

Stichting Adoptievoorzieningen is het onafhankelijke landelijke orgaan, vanuit de overheid, dat gaat over adoptie. Zij verzorgen de verplichte informatiebijeenkomsten, trainingen en nazorg. Ook kun je altijd bij hen terecht voor vragen over adoptie. Of je nou zelf geadopteerd bent, gaat adopteren, geadopteerd hebt, als leerkracht van een adoptiekind wat vragen wilt stellen over adoptie, of simpelweg je spreekbeurt wilt houden over adoptie: Stichting Adoptie Voorzieningen is er voor je.

Website stichting Adoptievoorzieningen homepage
www.adoptie.nl // De website van Stichting Adoptievoorzieningen (SAV)

Vier fases

De hele adoptieprocedure zou je eigenlijk grofweg op kunnen delen in 4 blokken, en wij zitten dus nu in het allereerste begin van blok 1:

  1. Zes verplichte informatiebijeenkomsten + het nadenken over het land waaruit je wilt adopteren, wensen en grenzen ten aanzien van wat je aankunt of niet en waar je voor openstaat // Stichting Adoptievoorzieningen
  2. Gesprekken met de Raad voor de Kinderbescherming waarin je geschiktheid als adoptie-ouder wordt getoetst. Na ongeveer 3 uitgebreide gesprekken is er een gesprek met de uitslag waarin je hoort of je een zogenaamde ‘beginseltoestemming’ krijgt om te adopteren. En zo ja, of je toestemming krijgt voor het adopteren van bijvoorbeeld 1 of 2 kinderen, tot welke leeftijd, welke special needs jullie aankunnen.
  3. Het gedeelte met het adoptiebemiddelingsbureau. Je stelt je dossier samen, die wordt vertaalt en gestuurd naar het land waaruit je wilt adopteren. Het adoptiebemiddelingsbureau gaat in samenwerking met het land kijken of er een match is tussen een kind en jullie. Hierbij wordt altijd hoofdzakelijk gewerkt vanuit het belang en behoefte van het kind, en niet van de ouders. Het gaat om het kind.
  4. Daadwerkelijke adoptie en de fase daarna als gezin in Nederland.

De allereerste informatiebijeenkomst a.k.a. de ‘afschrik-bijeenkomst’

Op maandag 25 april 2016, ruim 3 maanden na het sturen van onze brief, was het dan eindelijk zover: de allereerste informatiebijeenkomst. Ruim op tijd, lees te vroeg, zaten we in een soort wachtruimte waar we allebei een kop thee bestelden. Er raasde een soort enthousiaste spanning door ons heen, ‘excitement’ is het beste woord om het te omschrijven (waarom bestaat daar geen goed Nederlands woord voor). Nu ging het dan écht beginnen.

Van te voren hadden we her en der gelezen dat deze informatiebijeenkomst ook wel de ‘afschrikbijeenkomst’ wordt genoemd, waarna ongeveer 50% van de aspirant adoptieouders af schijnt te vallen. In deze informatiebijeenkomst wordt namelijk heel eerlijk verteld over wat een adoptieproces, en het leven daarna als gezin, echt inhoud. De mooie kanten, maar ook de moeilijke. Veel mensen hebben toch het onrealistische idealistische beeld dat adoptie goedkoop is en dat je binnen no-time een gezonde blije wolk van een baby in je armen mag sluiten. Er komt zoveel meer bij kijken. De praktijk is zo anders dan dat, ik vertelde daar al wat over in onze vorige blogpost, en voor de helft van de mensen is dat reden om toch niet te kiezen voor adoptie.

Aangezien we zo vroeg waren, als allereerste, kwamen de informatiebijeenkomst-leidsters even bij ons zitten en maakten we een praatje over adoptie. Al snel zei één van de twee “oh, jullie weten al een hele hoop dus! Jullie hebben je goed verdiept. Dat maken we niet vaak mee. De meeste mensen die vandaag op deze bijeenkomst komen weten nog vrij weinig over adoptie, en maken na deze informatiebijeenkomst de keuze of ze voor adoptie willen gaan of niet”. Aha! Dat verklaart waardoor de helft van de mensen dus blijkbaar hierna afvalt.

Google kent over dit onderwerp geen geheimen meer voor ons

We moeten een beetje lachen om onszelf: dit is dus echt zo’n typisch voorbeeld Sander & Eline. We zijn zo ontiegelijk precies, en zoeken alles veel te goed uit voor we ergens aan beginnen. Soms tot in den treure en tot het overdrevene aan toe. We kunnen het gewoon niet laten… waarom zouden we met een draaiboek van 30 pagina’s op vakantie gaan naar Frankrijk, en iets levensveranderends als adoptie gewoon maar heel casual onderzoeken? Nee, dat past niet bij ons. De afgelopen paar maanden hebben we dan ook alles wat maar los- en vast zit gelezen over adoptie. Google kent over dit onderwerp geen geheimen meer voor ons. Maar goed, vandaag horen we alles dus gewoon wat uitgebreider. We zuigen alles op als een spons.

Klaslokaal

Al snel komen ook andere stellen binnen druppelen. Er wordt her en der kennisgemaakt en op rustige zachte toon wordt er gepraat. Waarschijnlijk vind iedereen het ergens ook wel een beetje spannend en leuk tegelijk. Het is grappig om de diversiteit tussen iedereen te zien, maar ook om te bedenken dat zij allemaal met het zelfde verlangen hier zitten als wij. Dat besef bind samen. Het valt me op dat ik, met mijn 26 jaar, wel een van de jongste ben. Een hoop stellen hebben al lange vruchtbaarheidstrajecten achter de rug voor ze hier aan komen en zijn al wat ouder.

Na een tijdje gekletst te hebben, gaan we naar de ruimte waar de informatiebijeenkomst wordt gegeven. Het lijkt wat op een klaslokaal. Na een kort voorstelrondje vertellen de informatiebijeenkomst leidsters een hoop over het profiel van adoptiekinderen. Waar komen ze vandaan, de medische situaties van de meeste adoptiekinderen, meerlingen, leeftijden, dingen die ze meegemaakt kunnen hebben en meer. Ook wordt er gesproken over het profiel van de adoptieouders die van toepassing zijn, over de biologische ouders van de kinderen, de verblijfsduur in het land van herkomst tijdens het afreizen, en wat informatie over de kosten van een adoptieproces.

Aantal adoptiekinderen Nederland neemt af

Ook laten ze in een grafiek zien dat het aantal adoptiekinderen, dat naar Nederland komt, door de jaren heen enorm is teruggelopen. Van bijna 1200 kinderen per jaar in 2005, naar iets van 300 in 2015. En dit aantal loopt alleen maar verder terug. Dit komt door verschillende redenen. Zo zijn er bijvoorbeeld minder ouders die er voor open staan, omdat het ze, dankzij de nieuwe technieken in vruchtbaarheidstrajecten, vaak zelf lukt om zwanger te raken. Maar ook omdat landen zich ontwikkelen en er steeds meer mogelijkheden zijn voor kinderen om in hun eigen gezin, en in eigen land op te groeien. Dit laatste is natuurlijk alleen maar positief voor de kinderen; een goede ontwikkeling.

Waarom kiezen wij eigenlijk niet voor pleegzorg?

Daarnaast wordt nog verteld dat pleegzorg ook iets heel moois kan zijn. Ik vind het wel goed dat ze dit ook benoemen. Adoptie is niet de enige weg. In Nederland zelf is er een groot tekort aan geschikte pleeggezinnen, en we kunnen ons best voorstellen dat er ouders tijdens deze informatiebijeenkomst ontdekken dat pleegzorg voor hen het beste past. Hoe mooi is het als kinderen in Nederland een (tijdelijk) warm liefdevol thuis bij dit soort ouders kan vinden.

Zelf kom ik uit een gezin waarbij mijn ouders, naast mij, mijn broertje en zusje, ook zorgden voor pleegkinderen. In totaal hebben mijn ouders, en dan vooral mijn moeder, voor wel 35 pleegkinderen gezorgd. Iets wat ik super knap van haar vind. Die 35 pleegkinderen kwamen niet allemaal tegelijk hoor, haha. Nee, gelukkig niet. Maar telkens 2-3 kinderen tegelijk. Mijn moeder is als een ambulancebroeder: ze is knettergoed in crisissituaties. Zo kon het bijvoorbeeld zijn dat mijn moeder gebeld werd dat ze over (een paar) uur één of meerdere kinderen kwamen brengen. Dit ging dan bijvoorbeeld om kinderen die acuut uit huis gehaald waren, bijvoorbeeld door de politie, en snel een fijn plekje nodig hadden totdat er een vast langverblijf pleeggezin gevonden was. En zo maakte ze dan snel een kamer voor zo’n kind klaar, kocht kleding voor ze, voedde ze op, en gaf ze een veilig plekje. De meeste kinderen verbleven enkele weken tot een jaar bij ons, en sommigen wat langer. Ze heeft zo al deze kinderen geholpen.

Adoptie of pleegzorg Folder Stichting Adoptievoorzieningen SAV Utrecht Adoptie-procedure

Hulpverlening vs gezinsvorming

Een vraag die wij dan ook vaak krijgen is waarom wij eigenlijk niet voor pleegzorg hebben gekozen; crisisopvang zoals mijn ouders deden, of langverblijf. Hoewel ik enorm respect heb voor mijn moeder dat ze dit allemaal zo heeft gedaan, is het niet iets dat nu bij ons past.
Dat ik als kind 35 pleegkinderen heb zien komen en gaan heeft, hoe mooi ook, ook iets met mij gedaan. Ik heb heel erg de behoefte dat ik zeker weet dat kinderen echt míjn kinderen zijn en dat ze nooit meer weggaan. Ik wil niet weer afscheid moeten nemen, ik wil dat het is voor altijd.

Hoewel je ook langverblijfpleeggezin kan zijn, moet je er altijd rekening mee houden dat een pleegkind weer terug kan gaan naar zijn eigen gezin. Dat is ook iets heel moois om naar toe te werken. Met pleegzorg heb je ook altijd te maken met een voogd en de wensen van biologische ouders, in die zin wordt een pleegkind natuurlijk nooit echt jouw kind. Je moet daar goed mee om kunnen gaan. Pleegzorg is in die zin meer hulpverlening, terwijl adoptie echt meer om gezinsvorming draait.

Ik denk dat ik, door al het afscheid nemen, bij pleegzorg een muurtje in mijn hart zou bouwen voor zelfbescherming. Dit is iets wat, denk ik, elke pleegouder (onbewust) ook wel doet. Vaak vragen mensen aan pleegouders of ze het niet vreselijk vinden om telkens weer afscheid te moeten nemen. En het antwoord daarop is denk ik meestal ‘ja en nee’.
Ik denk dat je het als volgt moet zien: een juf van een klas op een basisschool heeft een groep kinderen het hele jaar onder haar hoede. Ze doet leuke dingen met ze, leert ze van alles enz. Aan het einde van het schooljaar gaat de klas weer verder en zal ze afscheid moeten nemen. Misschien krijgt ze een brok in haar keel, en laat ze thuis hooguit een traan, maar ze weet dat het goed is voor de kinderen om verder te gaan, en heeft zich er ook op ingesteld dat ze weer gaan.
Zo is het denk ik ook met pleegzorg. Je stelt je er op in. En dat is goed, en gezond, anders trek je het ook niet. Als die juf na het afscheid compleet aan het rouwen, en huilen is alsof ze haar bloedeigen kinderen heeft verloren, zou dat niet goed zijn, haha. Ze zou eraan onderdoor gaan. Dus dat muurtje van zelfbescherming, en je er op instellen, is goed.

Na 35 pleegbroertjes en zusjes ben ik moe van de muurtjes

Alleen voor mezelf wil ik dat dus niet meer. Ik wil gewoon met mijn hele hart alle liefde voelen en toelaten zoals ik dat met Noah doe. Ik wil onze kinderen onvoorwaardelijke liefde laten voelen, en de zekerheid geven dat ze bij ons horen en dat ik ze nooit meer laat gaan. En we geloven dat voor een kind ook heel belangrijk is, dat ze weten dat ze voor altijd bij onze familie horen. En tegelijkertijd beseffen we ons goed dat dat toch ook de grootste angst zal zijn waar een adoptiekind mee zal struggelen: de angst om weer verlaten te worden. We willen alles op alles zetten om die gehechtheid, en dat gevoel van geborgenheid te stimuleren. We weten dat we niet perfect gaan zijn, dat we niet alles in onze hand hebben, maar we willen onszelf en al onze liefde wel geven voor deze missie: de missie om onze kinderen zich intens geliefd te laten voelen. Daar doen we alles voor!

Terug naar de informatiebijeenkomst

Het was een fijne bijeenkomst. Veel dingen wisten we al een beetje, maar toch was het fijn om alles even wat uitgebreider te horen, ook met praktijkvoorbeelden.

Een indrukwekkend moment was dat er allemaal foto’s door de rijen gingen van kinderen nog in eigen land, en kinderen na de adoptie. Je ziet dat hun hele blik veel vrolijker en helderder is. Ook blijkt uit onderzoek dat adoptiekinderen er vrijwel altijd fysiek op vooruit gaan na hun adoptie: ze worden gezonder en sterker en groter. Ook is hun psychische gesteldheid veel beter in vergelijking met kinderen die zijn achtergebleven in het kindertehuis.

Ook werden er een aantal tragische voorbeelden genoemd, die ons diep raakten, over hoe het leven voor veel adoptiekinderen nu is. Natuurlijk is het niet overal zo slecht, maar kinderen missen wel heel vaak liefde, en aandacht. En dat is zo belangrijk voor ieder kind.

Al met al vonden we het een fijne bijeenkomst en zien we nu al enorm uit naar de volgende bijeenkomsten. Die zijn waarschijnlijk pas over een jaar. Pffff, duurt lang zeg! Dat is één ding wat we al gauw leren: je moet een lange adem hebben voor dit hele proces. Maar we geloven dat onze toekomstige kinderen dit meer dan waard zijn.