Stichting Adoptievoorzieningen Sander Eline van der Woude naambordjes fotomuur

Mei 2017 // Het is inmiddels een ruim jaar verder nadat we onze eerste informatiebijeenkomst (a.k.a. de ‘Afschrik-bijeenkomst’ volgden. Wat duurde het wachten tot de volgende stap, de 5 voorlichtingsbijeenkomsten, lang! Het valt vies tegen, dat wachten. En dit is nog maar een voorproefje van het échte wachten straks op een voorstel/match. Als je iets zo ontzettend graag wilt, wil je het liever gisteren dan morgen. Heel eerlijk gezegd kregen we het afgelopen jaar voor het eerst ook wat twijfels. Niet over het adopteren zelf, maar over de tijd.. want men, wat duurt het lang als je aan het wachten bent op de volgende stap. We waren pas in april 2017 aan de beurt voor de cursus (5 informatie-bijeenkomsten). Maar ondertussen voelden we de tijd voorbij sijpelen. Noah uitte in de zomervakantie een paar keer dat hij het jammer vond dat hij alleen was. De 6 weken durende zomervakantie van school benadrukte dat extra “Andere kindjes uit de straat hebben wel 4 kindjes thuis en ik ben helemaal alleen”. Die kwam wel even binnen. Helemaal omdat we bewust kiezen voor adoptie (we zijn niet onvruchtbaar) en daarmee kwam er een stuk schuldgevoel: we onthielden hem dus broertjes of zusjes. Precies op het moment dat we overwogen om toch maar zelf te proberen om zwanger te raken, kregen we een bericht dat we eerder aan de beurt waren en in februari al mochten starten met de verplichte cursus. Zo fijn! Dat scheelde toch weer een kwartaal, en was voor ons een teken om door te gaan. Met Noah zochten we bewust wat meer andere kinderen op, en besteden we extra veel tijd samen, en zo merkten we dat hij zich ook weer gelukkiger voelde.

Leesvoer

En toen was het februari 2017 en startte dan eindelijk de 5 voorlichtingsbijeenkomsten. Een keer per twee weken, op dinsdag, was dit in het gebouw van Stichting Adoptievoorzieningen in Houten, van 10:00u – 13:00u. En dat dus vijf keer.

Van te voren kregen we van Stichting Adoptievoorzieningen twee boekjes toegestuurd die alle aspirant-adoptieouders voor de start van de cursus mogen doornemen: Procedure + Handboek.  

Waar we normaal niet enorme lezers zijn, hadden we deze beide boekjes binnen een mum van tijd uit. Alle dingen die we maar kunnen lezen over adoptie, en hechting, vinden we zó ontzettend boeiend. We verslinden het net als onze enorme ever ongoing patat-craving. Haha, just kidding!
En we moeten zeggen dat het ook echt hele waardevolle goede boekjes zijn. De ene gaat over de adoptieprocedure en alles wat er bij komt kijken, van A tot Z. Het andere boekje gaat echt over meer het psychische, wat doet adoptie met een kind, wat komt er allemaal bij kijken, hoe ga je met bepaald adoptie gerelateerd gedrag om enz. Helemaal de prakijktvoorbeelden van vele ouders, bij elk hoofdstuk, maakte deze boekjes voor ons super super boeiend.

Handboek Procedure 5 voorlichtingsbijeenkomsten informatie Stichting Adoptievoorzieningen Adoptie procedure

“Elke sukkel kan een kind krijgen en jullie moeten een cursus volgen. Zo oneerlijk!”

Deze opmerking hebben we erg vaak gehoord van mensen om ons heen. Er zijn ouders die hun kinderen mishandelen of misbruiken, ouders die drugs gebruiken, ouders die ongewenst zwanger raken en het kind altijd het gevoel geven ongewenst te zijn, zoveel mensen die gewoon een kind kunnen krijgen terwijl ze er eigenlijk niks van bakken. En wij, die met goede intenties een kind in nood een thuis willen geven, moeten daar heel veel moeite voor doen. Veel mensen vinden dat maar gek en stom. En dat begrijpen we, en we voelen hun liefde voor ons daar doorheen.

Maar tegelijkertijd hebben wij het altijd juist om-gedacht: elke ouder zou zo’n cursus als deze moeten volgen. Oke, wellicht niet adoptie-gerelateerd, maar een soort preventieve opvoedcursus is echt goed voor iedereen. Het is namelijk zooooo goed om echt eens goed stil te staan bij waarom je de dingen doet zoals je doet, om visie te vormen voor hoe je je kind wilt opvoeden en liefde wilt geven, en om te leren van gespecialiseerde mensen die zoveel meer ervaring en kennis hebben. Wij vonden het volgen van de vijf informatiebijeenkomsten ontzettend waardevol, en waarschijnlijk ook wel het leukste onderdeel van ons adoptieproces in de hele voorbereidingsfase.  

Adoptie handboek procedure Stichting Adoptievoorzieningen voorlichtingsbijeenkomsten

Niet samen zwanger, maar samen adopteren

Wat voelde het leuk en spannend om voor het eerst naar de cursus te gaan. Eindelijk weer een nieuwe stap om mee aan de slag te mogen gaan, na het lange wachten. Hoe zou het zijn? We hadden al wat verhalen gehoord van andere, nieuw bevriende, (aspirant-)adoptieouders over de inhoud, hoe het er aan toe ging, en nu mochten we het dan eindelijk zelf gaan ontdekken

Dat gaat trouwens zo snel in adoptieland: voor je het weet ben je bevriend met allerlei andere (aspirant-)adoptieouders. Is het niet face to face, dan wel online. Normaal, als je zwanger bent, kun je daar met zo ontzettend veel vrouwen over praten en ervaringen over uitwisselen. Als je zwanger bent praat je vaak over weinig anders, is mijn ervaring, haha!
Maar meestal ken je niet zoveel andere adoptieouders. De meeste anderen vonden we online, of hadden we ergens ontmoet. En die brachten ons dan weer in contact met weer andere adoptie-ouders en zo ging het een beetje en voor we het wisten hadden we een hele club om ons heen.

Iedereen zit in het zelfde spannende traject en het is zo waardevol om met elkaar ervaringen uit te wisselen. Zo kennen we mensen die nog heel pril in het adoptieproces staan en van ons informatie krijgen, tot aan mensen die al meerdere kinderen hebben geadopteerd en ons alles kunnen vertellen over bijvoorbeeld het afreizen naar het land, de hechting bij de kinderen en meer. En over hoe die raadsgesprekken bij die anderen ging, over hele praktische zaken zoals het samenstellen van het adoptiedossier en alles wat daar bij komt kijken.

Maar ook het meeleven met andere aspirant-adoptieouders die al verder zijn, en die dan eindelijk hét verlossende telefoontje krijgen dat er een match is. Heerlijk is dat!
Het voelt als één grote adoptie-familie voor ons. Een ander wereldje die voor de rest van onze omgeving niet zo opvalt, maar waar wij wel dagelijks mee in contact staan. En dit zal ook straks voor onze kinderen zo waardevol zijn, omdat zij heel makkelijk kunnen optrekken met andere geadopteerde kinderen. Zo kennen we inmiddels al meerdere andere adoptiegezinnen uit onze woonplaats Veenendaal. Super kostbaar! We zijn er dankbaar voor.

Kindjes op de muur

Maar even terug naar de vijf voorlichtingsbijeenkomsten. De locatie van de cursus was echt net nieuw. Stichting Adoptievoorzieningen was kortgeleden verhuisd naar deze nieuwe locatie in Houten en wij mochten als groep de nieuwe trainingsruimte als eerste inwijden. In elke ruimte van het gebouw hadden ze op de muur prachtig giga groot fotobehang geplakt van adoptiekinderen. Zo mooi! Al die snoetjes van al die kinderen deden de verlangens in ons hart wel weer aanwakkeren: over een aantal jaar hebben we ook zo’n kindje in huis die we mogen overladen met liefde en aandacht. Wat zien we er naar uit!

Stichting Adoptievoorzieningen Sander van der Woude Eline van der Woude naambordjes fotomuur voorlichtingsbijeenkomsten

En wat was het leuk om de rest van de groep te ontmoeten. Ieder met zijn eigen verhaal. Van jonge stellen, tot wat oudere, van een homostel, tot een alleenstaande vrouw die samen met haar moeder kwam, tot een stel die net als wij al een biologisch kindje hadden. Alle acht stellen heel divers, en dat maakt het ook interessant.

Onze twee cursusleidsters, Lotty en Meike (echt hele wijze vrouwen), vertelden gigantisch veel nieuwe informatie and we LOVED IT! Heerlijk om zoveel interessante dingen te horen. Wel wisten we al aardig veel omdat we ons al giga over-the-top hadden voorbereid. That’s who we are. Al gauw kregen we van sommigen uit de groep de bijnaam ‘enceclopedie’, haha. Gelukkig was er nog genoeg nieuwe informatie om daar aan toe te voegen.

We hebben in deze vijf cursusdagen zo mega veel geleerd. Een aantal van de thema’s die aan bod kwamen tijdens deze cursus waren:

  • De adoptiedriehoek (geboorteouders, adoptiekind, adoptieouders)
  • Wensen en grenzen (wat zijn je verlangens, waar ligt je kracht, waar ligt je grens)
  • Verdriet en rouw
  • Hechting tussen ouder en kind
  • Dubbele loyaliteit (van kind naar adoptieouders en geboorteouders)
  • Redenen van afstand
  • Informatie over landen en procedure
  • Special needs. Een groot deel van de adoptiekinderen heeft een medische aandoening, een medisch risico en/of een belaste achtergrond (denk aan oorlogssituatie, mishandeling etc).

Tijdens zo’n cursusdag werd er eerst altijd wat gedeeld en later gingen we uiteen in groepjes om iets te oefenen of bespreken en daarna kwamen we weer met z’n allen samen. Vaak kregen we filmpjes te zien wat heel leerzaam was (om te leren letten bijvoorbeeld op (ontbrekende) hechtingssignalen maar ook de verhalen te horen van bijv. biologische ouders).
Sommige filmpjes waren ook schrijnend om te zien. Zo zijn er grote kindertehuizen waar heel veel kinderen zijn, en er amper aandacht is voor elk kind. Kinderen zitten dan maar wat apatisch de hele dag voor zich uit te kijken omdat er amper prikkels zijn (geen speelgoed, geen aandacht). Ze drinken bijv. zelf hun flesje leeg. Vaak hebben ze ook wisselende verzorgers, al van jongs af aan. Het kan zijn dat zo’n kindje thuis in Nederland bijvoorbeeld nooit huilt, altijd stil is. Dan zou je kunnen denken ‘oh dit kind is lekker rustig en makkelijk’. Maar dit is dus niet iets wat goed is, een kind heeft bijvoorbeeld zo weinig aandacht gehad dat het geleerd heeft om maar niet meer te huilen. Er kwam toch dan niemand naar ze toe. Dit is iets om dan echt mee aan de slag te gaan.

Wat we hierin dus leerden is om sensitief te zijn en na te denken/te onderzoeken waar soms apart opvallend gedrag vandaan kon komen. We kregen hier veel praktijkvoorbeelden bij.

Bijvoorbeeld van een kindje dat nooit haar schoenen uit wilde doen in Nederland. Later bleek dat er maar heel weinig schoenen waren in haar kindertehuis (bijv. 10 paar schoenen op 100 kinderen) en er altijd gevochten werd om de schoenen. Dan snap je ineens een stuk beter waar dat gedrag in NL dus vandaan komt. Super logisch en heftig.

Samen slapen

Maar ook het volgende: In Nederland vinden we het vaak niet pedagogisch correct om je kind bij je in bed te nemen, maar als je dan bedenkt dat zo’n kind gewend is om met heel veel kinderen tegelijk te slapen op een slaapzaal/op de grond of samen in een bed, en veel heeft meegemaakt, en dan in NL ineens alleen in een kamertje moet slapen, dan snap je waarom dat kind dat heel beangstigend kan vinden. Voor een adoptiekind kan het dus heel helpend zijn om een periode samen te slapen zolang dat nodig is. Je kunt een adoptiekind hierin niet te veel verwennen met liefde. Ze hebben zulke grote tekorten gehad, het kost jaren om die liefde aan te vullen.

Heel vaak zullen adoptiekinderen gedurende de nacht ook telkens voelen of kijken of je nog wel echt naast ze ligt. Dit kan jaren duren. Ze zijn zo bang dat ze weer verlaten worden.

Samen slapen is iets wat wij serieus overwegen om met onze kinderen te gaan doen. Helemaal de eerste periode of zelfs jaren. Dit schijnt erg goed voor de hechting te zijn.

Stichting Adoptievoorzieningen Adoptie cursus 5 informatiebijeenkomsten voorlichtingsbijeenkomsten

Opvoeden van een adoptiekind vraagt andere aanpak dan opvoeden biologisch kind

Ook hebben we veel geleerd over hoe dingen qua opvoeding mogelijk anders lopen bij een adoptiekind dan bij bijvoorbeeld Noah. We zouden hier heel veel voorbeelden kunnen noemen. Maar eigenlijk komt het er op neer dat adoptiekinderen gewoon op heel veel fronten tekort hebben gehad en die basis eerst opnieuw gelegd moet worden voordat het échte opvoeden kan beginnen zoals we dat normaal gewend zijn.

Het kan dus zijn dat onze omgeving goedbedoelde adviezen geeft, zoals ‘gewoon laten uithuilen, daar worden ze groot en sterk van’ of dat iedereen de kinderen op schoot wilt nemen terwijl het belangrijk is dat de kinderen zich eerst vooral aan ons als ouders hechten. Als kinderen goed leren hechten hebben ze daar voor de rest van hun leven wat aan in het aangaan van relaties. Ook geeft het hen veel rust.

Adoptiekinderen hebben vanuit hun achtergrond, en alles wat ze hebben meegemaakt, meer troost, controle en bevestiging nodig misschien dan een gemiddeld kind. Als adoptie-ouder is het daarom best belangrijk om een wat dikkere olifantenhuid te krijgen voor alle meningen van anderen en te kijken wat goed is voor jouw kind. Jij weet het beste wat je kind nodig heeft. Anderen weten de achtergrond, en alles wat het kind heeft meegemaakt, niet. En zelfs wij weten dat niet 100%. Een dossier verteld niet alles. Wij hebben toch de eerste fase van het kind moeten missen.  

Niet leeftijds-adequaat

Stel dat we bijv. een adoptiekind van 4 krijgen die nooit moederliefde heeft gekend en altijd zijn eigen boontjes heeft moeten doppen, kun je daar niet van verwachten dat die zich gedraagt als een kind van vier. Het kan zijn dat zo’n kind nog behoefte heeft om als een baby behandeld te worden en vastgehouden te worden, en een flesje melk te krijgen, simpelweg omdat hij dat nooit gehad heeft. Het is heel belangrijk daar in mee te gaan. Als dat fundament ligt van liefde en warmte kan daar op verder gebouwd worden.

Maar op andere gebieden kan het ook zo zijn dat dat kind van vier sommige dingen veel verder kan dan kinderen van zijn leeftijd omdat hij altijd op overlevings-stand heeft geleefd en er niet goed voor hem gezorgd werd. Hij moest alles zelf doen en is daarin zijn leeftijd voorbij. De kunst is om dat kind weer kind te laten zijn, dat hij/zij alles mag gaan loslaten en aan ons als ouders mag overgeven. Dat gaat niet van de een op andere dag, dat zit diep en heeft tijd nodig.

Het was fantastisch

Het is moeilijk om 5x 3u bijeenkomst goed samen te vatten. We hebben er in ieder geval heel veel van geleerd en het heeft ons heel veel inzicht gegeven in hoe we bepaalde dingen het beste kunnen aanpakken. We gaan heus niet alles perfect doen, niemand kan dat. Maar dit is wel een hele mooie basis voor ons waar we op verder kunnen bouwen. We zijn Stichting Adoptievoorzieningen heel dankbaar voor de uitgebreidheid waarin ze alles telkens deelden. Het is echt echt heel waardevol voor ons geweest, en daarmee voor onze toekomstige kinderen.