Adoptie Gezinsonderzoek Raad voor de Kinderbescherming Wood and Gems

Januari 2018 // In deze blogpost nemen we jullie mee naar misschien wel het spannendste gedeelte van ons hele adoptieproces: het gezinsonderzoek bij de Raad voor de Kinderbescherming. Het zit er inmiddels op: We hebben alle drie de raadsgesprekken gehad. De afgelopen weken waren een rollercoaster van emoties. Wat is dit spannend en zwaar! Het voelt alsof je je aller aller aller belangrijkste sollicitatiegesprek voert, voor de meest geweldige baan ooit, en dat gevoel dan keer 10! En uiteraard is het zijn van (adoptie-)ouder ook de allermooiste ‘baan’ ever 😉 Onze raadsmedewerkster bepaalt waar we toestemming voor krijgen, en waarvoor niet. Wij hebben meerdere keren van andere adoptieouders gehoord dat zij graag voor een bepaald iets toestemming wilden krijgen, maar die toestemming niet ontvingen. Dat lijkt ons zo moeilijk! Denk aan toestemming krijgen voor kinderen met een wat oudere leeftijd, of voor het adopteren van een sibling (twee kinderen tegelijk). Het voelt daardoor alsof ons lot nu in de handen van deze raadsmedewerkster ligt. It’s out of our controll! En dat voelt kwetsbaar. Maar goed, we weten dat we onszelf compleet hebben gegeven, dat we ons verlangen, onze visie zo goed als mogelijk hebben proberen over te brengen. Meer kunnen we niet doen. Als het zo moet zijn dat wij een bepaalde toestemming krijgen, dan krijgen wij die. We krijgen wat we aankunnen. Daar moeten we onze rust in vinden. Het is nu afwachten: onze raadsmedewerkster gaat nog in overleg met een gedragsdeskundige, en op 01 februari 2018 hebben we een afspraak staan om ons raadsrapport in te mogen lezen. We zijn zó ontzettend benieuwd! In deze blogpost nemen wij jullie mee terug naar alle drie de gesprekken. In onze volgende blogpost zullen we de uitslag van ons raadsrapport met jullie delen. Lees mee!

1e gesprek gezinsonderzoek adoptie Raad voor de Kinderbescherming Onderzoek Titel

Gistermiddag was het dan zover: ons eerste raadsgesprek in Haarlem, waarbij onze geschiktheid als adoptie-ouder gescreend werd. Een gesprek waar we al bijna 2 jaar naar uitkeken, en nu was het dan zover. This is it! Het voelt als het belangrijkste gesprek van ons leven. Van te voren vonden we het toch best spannend. Je vraagt je af wat er allemaal gevraagd gaat worden, en net als bij een sollicitatiegesprek twijfel je je rot welke kleding het beste over zal komen. Past het bij elkaar? Dit setje of toch die? Zien we er zo als verantwoordelijke, liefdevolle, ouders uit? Slaat natuurlijk helemaal nergens op.. Alsof het van je kleren afhangt hoe een goede ouder je wel- of niet bent. En we weten dat we het zijn.. goede ouders. Maar toch… je wilt natuurlijk een zo goed mogelijke eerste indruk geven 😉

We kregen na het gesprek al van verschillende mensen lieve berichtjes in de trant van “En? en? hoe ging het? we zijn super benieuwd!”. Super lief hoe iedereen zo meeleeft met ons! Dat waarderen we enorm! Mijn hoofd zat alleen zó vol gistermiddag en avond dat er nog weinig zinnigs uitkwam op die vraag. Ik vond het gesprek heel intensief en moest het echt even laten landen, en ik zet het nu maar even op de blog 😉

Het antwoord op de vraag hoe wij het gesprek vonden gaan, hangt af van aan wie je het vraagt, haha! Sander vond het op zich best erg goed gaan. Hij is vrij taakgericht en kon meteen na het gesprek alles terughalen, hoe het ging enz. Zijn conclusie: vrijwel overal konden we een goed antwoord op geven, we waren meer dan goed voorbereid. Dat zei onze raadsmedewerkster ook; ze had in de 10 jaar dat ze deze gesprekken voert nog niet meegemaakt dat mensen bijvoorbeeld zo uitgebreid de special needs hadden uitgezocht/daar over na hadden gedacht. Dus wat dat betreft ging het erg goed.

Kille gesprekskamer

Ik zelf, als hooggevoelig mens, voelde me onwijs onrustig na het gesprek en kon niet echt plaatsen, in mijn overvolle hoofd, hoe het gesprek nou eigenlijk was gegaan. Nu, na er een nachtje over te hebben geslapen, even reflecteren, en het gesprek als een film meerdere keren herhaald te hebben in mijn hoofd, zou ik het als volgt omschrijven: ik vond het wel een goed gesprek, maar geen prettig gesprek.

Gezinsonderzoek Adoptie Logo Raad voor de Kinderbescherming
Fotocredit: Raad voor de Kinderbescherming

Ik voelde me niet 100% op mijn gemak. Nou helpt het ook niet mee dat het eerste gesprek plaatsvond op het kantoor van de Raad voor de Kinderbescherming. Ik ben altijd wat gevoelig voor een omgeving. Thuis hou ik van een boel gezelligheid en knusheid. Een relaxed muziekje op de achtergrond, wat sfeerkaarsjes aan her en der.. Deze gesprekskamer staat daarmee in schril contrast. Je moet je voorstellen dat dit de plek is waar ouders normaal bijvoorbeeld op gesprek komen om te horen of ze nog wel voor hun kind mogen zorgen of niet.. of het veilig genoeg is.. of er genoeg zorg, liefde en aandacht is. Super heftig! Dat besef daalde bij me in toen ik binnen liep.
De ruimte komt kil over, en de muren zijn kaal. Waarschijnlijk hangt er niks zodat er ook nergens mee te smijten valt door ouders in een agressieve bui. Dat vertelde iemand me die bij de jeugdbescherming in gelijksoortige gesprekskamers werkt. Gelukkig wende het snel.

De Raad voor de Kinderbescherming komt op voor kinderen van wie de ontwikkeling en opvoeding gevaar loopt

Normaal heb je 1 gesprek thuis en 2 gesprekken bij de raad. Maar omdat wij met Veenendaal nog nét onder de provincie Utrecht vallen, zijn wij ingedeeld bij de raad van Haarlem (i.p.v. Arnhem, wat veel dichterbij was geweest). Dat kon door bureaucratische redenen ook niet aangepast worden, helaas. Onze raadsmedewerker is natuurlijk druk met allemaal andere belangrijke kinderbeschermingszaken (vandaar dat het ook lang kan duren voor je aan de beurt bent), en het kost haar veel uren om helemaal naar Veenendaal te komen. Dat is namelijk zo’n 1,5u rijden enkele reis (exclusief file). Dat begrijpen we helemaal; kinderzaken gaan voor. Dus nou gaan we alle 3 de keren naar de raad in Haarlem en mogen we een duidelijk filmpje maken van ons huis om te laten zien hoe we wonen.

Onze raadsmedewerkster

Eenmaal aangekomen in de wachtkamer gingen we nog gauw even naar het toilet en dronken we een kopje thee. Even rustig zitten, op adem komen en acclimatiseren. Even later kwam onze raadsmedewerkster ons tegemoet. Bij een raadsmedewerkster denk je misschien aan een wat oudere vrouw met een kokerrok, streng brilletje en knotje in het haar, maar zo was ze totaal niet. Onze raadsmedewerkster was een hippe jonge vrouw van ergens begin 30; ervaren, kundig, sterk en zelfverzekerd komt ze over. Zo’n iemand die haar taak serieus neemt en waarmee je niet moet sollen. Perfect voor dit werk. Ik heb diep respect voor dit soort mensen, want het lijkt me geen makkelijke baan.

Het complete plaatje

Gezinsonderzoek adoptie Raad voor de Kinderbescherming Sander Eline van der Woude

Omdat ze ons als compleet gezin wil leren kennen, mocht Noah deze keer ook even mee. Onze raadsmedewerkster begon met hem te praten. Waar hij normaal altijd heel spontaan en vrij is naar anderen (ook naar vreemden) was hij nu heel verlegen en kon hij vragen zoals ‘hebben papa en mama jou verteld waarom je hier bent?’, ‘wat is een adoptiekindje?’ en ‘hoe vind je het als er een adoptiekindje bij jullie komt wonen’? niet goed beantwoorden. Hij vond het ook heel spannend daar, en dat begrijpen we. Hij is gevoelig voor een omgeving net als ik, en waarschijnlijk voelde hij ook aan dat wij het een beetje spannend vonden; hij is erg sensitief. Nou nemen we aan dat zo’n raadsmedewerker daar ook doorheen prikt en begrijpt dat hij het spannend vond 😉 Gelukkig kon ze waarschijnlijk wel zien dat hij er goed verzorgd, en niet verwilderd uit zag, hahaha. Yay! Punten voor ons! Just kidding! 😉

Hierna mocht ik Noah, samen met de raadsmedewerkster, even naar boven brengen: naar een leuke speelruimte waar hij de rest van het, bijna 2 uur durende gesprek, lekker mocht spelen. Vriendin Sharis, die mee was gekomen als oppas, zat daar al samen met haar dochtertje. Heel fijn dat zij mee konden! Thanks girl!

Vragenvuur

In het gesprek wat daarna volgde kletsen we eventjes over de reis hiernaar toe, konden we kort wat dingetjes vertellen zoals over ons werk en dat we nu deeltijd pleegzorg doen en ontdekten we de overeenkomst dat zowel zij als wij een zelfde fotograaf kennen. Dit kennismaken was van korte duur. Al snel daarna werden we aan een intensief vragenvuur onderworpen over o.a. hoe we het gingen doen met werk, hoeveel weken Sander vrij neemt nog in Nederland ná onze 6 weken in Hongarije, en het langst over onze special needs, wensen en grenzen etc. Ik vond de manier waarop het ging behoorlijk intensief (onze pleegzorgscreening was er niets bij haha, terwijl dat ook best intensief was). Tegelijkertijd vinden we dat ook goed.

Onze raadsmedewerkster gaat heel grondig te werk. En dat moet ook met zo’n groot belangrijk onderwerp als adoptie; het gaat om levens van kinderen.

Niet zo blanco

Wat we horen van andere adoptie-ouders, die ons zijn voorgegaan, is dat het eerste gesprek vooral kennismaken is, vertellen over achtergrond/ervaring/keuze adoptie etc. en dat je dan in het 2e/3e gesprek eens begint over ingewikkelde onderwerpen als special needs. Dat had me misschien wel prettiger geleken. Het gesprek voelde nu voor mij een beetje verkeerd om ofzo? Dat maakte me onrustig (ligt ook aan mezelf hoor, ik moet meer blanco in deze gesprekken gaan staan denk ik). Ik had het gevoel dat we niet voldoende hebben kunnen laten zien wie wij nou eigenlijk zijn, en waaróm we bepaalde keuzes wél of niet maken. Maar ik neem aan dat we daar de volgende keer dan nog wat dieper in gaan duiken 😉 Tegerlijkertijd konden we alle vragen die op ons afkwamen, wél goed beantwoorden. We hadden overal al wel over nagedacht, dat voelde fijn. Volgens mij wist onze raadsmedewerker dat ook wel te waarderen, dus wat dat betreft was het gewoon goed zo. Daar gaat het ook om.

Ik denk dat een volgende keer (dinsdag 12 december) wel iets relaxter gaat zijn, we weten nu hoe het daar is, hoe dingen gaan. We weten in ieder geval dat we elke lastige vraag die op ons af wordt gevuurd kunnen tackelen als een Ninja 😀 Komt vast goed! 🙂

2e gesprek gezinsonderzoek adoptie Raad voor de Kinderbescherming Onderzoek Titel

Zo, vandaag hebben we ons 2e gesprek gehad bij de Raad voor de Kinderbescherming. Sinds gisteren was het even de vraag of het wel doorging i.v.m. de sneeuw. Er ligt een behoorlijk dik pak! Onze raadsmedewerkster gaf gisteren aan dat als haar trein vandaag niet reed, ze niet naar kantoor kon komen. Ze zou ons vanochtend om 07:30u mailen of het gesprek vanochtend door zou gaan of niet. We hoopten van wel, want we keken erg uit naar dit gesprek. De vorige keer spraken we bijna 2 uur met elkaar, maar het vloog voorbij alsof het 2 minuten waren. We zagen er naar uit om verder te praten, en als het niet door zou gaan zou het mogelijk weer eventjes kunnen duren voor we weer aan de beurt waren.

Vanwege de sneeuw, en daardoor alle files, zouden we vandaag extra vroeg vertrekken; 07:45u was het plan. Maar die mail kwam maar niet. Om 08:11u kregen we bericht: het ging door. Fijn! De batterij van haar smartphone was leeg, vandaar dat het wat langer duurde – geen probleem, kan gebeuren. Snel gingen we er vandoor, en trotseerden we alle sneeuw en file.

We kwamen goed op tijd aan, en konden zelfs al wat eerder beginnen met het gesprek. Top!

Ons levensverhaal

Het gesprek vandaag was wederom erg pittig. Deze keer vond ik (Eline) het wel goed gaan, en vond Sander het juist wat lastiger. We merken dat de gesprekken vrij kritisch/taakgericht zijn. Het voelt echt als een ondervraging, bijna alsof we iets fout hebben gedaan i.p.v. wat fijn dat jullie willen adopteren. Maar misschien is het ook gewoon een grote test om te kijken hoe we reageren onder druk ofzo? Laten we dat hopen 🙂 En nogmaals: adopteren is ook niet iets kleins, dat mag ook kritisch bevraagd worden. Maar omdat je niet echt meteen hoort of dat wat je zegt goed- of niet goed is, maar er tussendoor wel van alles genotuleerd wordt, maakt dat onzeker.

Eerst hebben we het een tijd over onze levensverhalen (die we van te voren moesten mailen) gehad. Wat Sander lastig vond was dat er werd gezocht naar bepaalde emoties over zijn kindertijd, die er gewoon niet op die manier waren. Sander heeft dingen anders ervaren dan je zou verwachten. Hier werd best op doorgevraagd en dat vond hij lastig. Maar al met al vond ik dat Sander het heel goed deed. Mijn levensverhaal vond ze wat aan de lange kant (haha, oeps! ik ben niet zo kort van stof). Maar verder heb ik hier goed over kunnen vertellen, waren hier geen hele lastige vragen en liep dit allemaal vrij soepel. De raadsmedewerkster was erg geïnteresseerd. Ik vond het wel goed gaan, fijn om even zo te kunnen delen en laten zien wie je bent. Ik voelde me veel meer op mijn gemak dan de vorige keer.

Pittige vragen

Het grootste deel van de vragen, die we beide kregen, konden we goed beantwoorden – al vonden we sommige vragen wel pittig hoor. Denk aan vragen over geloof. Hoe we onze kinderen daarin vanuit onze visie zouden opvoeden, en of wij bijvoorbeeld het suikerfeest mee zouden vieren als het kind uit een moslimland zou komen? En of we ons kind dan varkensvlees zouden laten eten? Best lastige vragen. Maar we hebben alles, denken wij, vanuit onszelf goed kunnen beantwoorden.

Adoptie kindertekening mijn familie aziatisch kind vader moeder  Wood and Gems

Hopelijk proeft ze onze passie

En zo waren er nog veel meer vragen. Al met al vonden we het weer erg intensief. Onze hoofden zaten hierna behoorlijk vol. Onze raadsmedewerkster gaat bepaalde zaken nu door bespreken met een gedragsdeskundige. Dit klonk alsof het een standaard procedure was. En op woensdag 10 januari hebben we ons 3e, en als het goed is laatste, gesprek. De keer dáárna mogen we ons rapport, wat ze heeft opgesteld, inzien en aangeven wat we er van vinden. We zijn heel benieuwd wat hier allemaal in komt te staan. Op dit moment hebben we echt geen idee. Pas bij het inlezen van ons raadsrapport, ergens in januari, horen we het eindoordeel. Tot die tijd vraag je je de hele tijd af of je alles goed genoeg hebt kunnen overbrengen. Best lastig hoor om daarin in je hoofd de rust te bewaren. Maar we geloven dat we onszelf nu volledig geven. We zijn eerlijk, dit is hoe we zijn, dit is onze visie. Ons verlangen is oprecht om kinderen een thuis vol liefde te geven. Ons hart vloeit over van die liefde en we hopen dat onze raadsmedewerkster iets van deze passie bij ons, door de gesprekken heen, proeft.

3e gesprek gezinsonderzoek adoptie Raad voor de Kinderbescherming Onderzoek Titel

Gisteren hebben we ons 3e (en laatste) gesprek gehad bij de Raad voor de Kinderbescherming. 
Van te voren vonden we het best een beetje spannend omdat we de vorige keren de gesprekken best pittig vonden. Je vraagt je af wat voor vragen er dan nu gaan komen, je probeert van te voren elke vraag die je maar kunt bedenken in je hoofd te beantwoorden met wat je dan zou zeggen. We proberen onze visie zo helder mogelijk te krijgen. Het houd ons bezig, en is het onderwerp van ons gesprek deze weken. We willen het zo graag goed doen, we willen zo graag goed overbrengen wat het verlangen is van ons hart.

Maar de zenuwen voor dit gesprek waren totaal niet nodig, want dit gesprek verliep zoveel makkelijker voor ons gevoel – heel positief! Het leek alsof de druk er af was. Onze raadsmedewerkster legde uit wat de inhoud was van het gesprek, wat meteen een stuk duidelijkheid gaf.

Er waren nog een hoop onderwerpen die we niet besproken hadden (denk aan: ons huwelijk, persoonlijke krachten/zwaktes, Noah, onze ervaring met pleegkinderen, wat we belangrijk vinden in de opvoeding enzovoort). Daar zijn we nu allemaal op ingegaan. Ook werd er nog gevraagd of er dingen waren die we nog niet hadden besproken, of waar wij nog wat over wilden delen. Het was fijn dat we zelf zo wat inbreng konden geven, dat geeft het gevoel alsof je weer een beetje controle terug krijgt in deze fase van ons proces waar we eigenlijk totaal geen controle in hebben.
Vol passie konden we de juiste woorden vinden, en onze raadsmedewerkster leek tevreden. Ze vond veel dingen mooi hoe we het deden, en ze vond dat we alles heel goed samen deden als een team. Ik ben ook heel trots op Sander hoe hij bepaalde dingen verwoordde. Ik ben meestal meer de prater van ons twee, maar hij liet nu ook echt zijn hart spreken.

Aan het einde van het gesprek kon ze on-officieel al een beetje aangeven wat voor toestemming we zouden krijgen en met dat gedeelte waren we erg blij. Wat een opluchting! Maar we houden de precieze inhoud nog even voor ons, want ze gaat nu alles nog een keer bespreken met de gedragsdeskundige en op 1 februari mogen we dan ons raadsrapport samen doorlezen. We zullen jullie dan laten weten wat voor toestemming we hebben gekregen, dan is de inhoud wat meer zeker.

Wat nog een beetje afwachten is voor ons, is of we toestemming krijgen voor een bepaalde special need, die bij heel veel adoptiekinderen voorkomt, maar wat wel extra begeleiding en inzicht vergt – iets waarvan wij denken dat wij het kunnen. Onze raadsmedewerkerster gaat dit nog bespreken met de gedragsdeskundige of we daar geschikt voor zijn. We hebben deze toestemming eigenlijk wel nodig, anders zijn we minder goed matchbaar omdat het zoveel voorkomt. En bovenal is het ook iets waarvan wij denken dat het juist erg goed bij ons past, waarin we kinderen goed kunnen begeleiden. We hebben onze motivatie aan het eind nog vol passie goed kunnen overbrengen, en goed over onze ervaringen/visie kunnen delen. Nu hopen dat het goed is zo.

Bedankt voor het meeleven allemaal en 1 februari horen jullie meer!

Liefs van ons