Wood and Gems Noah van der Woude kindervoetjes

Allereerst; welkom op onze blog. Naast dat Sander en ik vanuit Wood & Gems producten en diensten reviewen, willen we ook heel graag ons leven- en onze ervaringen met jullie delen. Daar hoort ook ons adoptieproces bij; iets waar we elke dag mee bezig zijn in ons hart en onze gedachten. We merken dat ontzettend veel lieve mensen met ons meeleven en we willen jullie graag meenemen in ons proces. Op dit moment van schrijven is het 2019, en is het alweer 3 jaar geleden (2016) dat we met ons adoptie-proces zijn gestart. We hebben al een hoop meegemaakt.
Op onze website, in de categorie ‘Happy Family’ > ‘Adoptie // Pleegzorg’ willen we elke stap met jullie delen door middel van blogposts. We zullen hier al onze ervaringen met terugwerkende kracht op deze website zetten (met de bijpassende datum) zodat jullie ons complete verhaal mee kunnen lezen, beginnende met deze blogpost. En als het uiteindelijk zover is dat we eindelijk onze kinderen in onze armen mogen sluiten, zullen we dat blijde nieuws uiteraard hier delen! So exciting! Maar voor nu nemen we jullie dus graag mee terug naar het allereerste begin; de start van een diep verlangen in ons hart om kinderen een liefdevol thuis te geven.

Baby slaapt op buik zwart wit Noah Eline van der Woude Wood and Gems

Zomer 2012

Na een geweldige zwangerschap van ruim 9 maanden, en een super heftige bevalling, sluiten we eindelijk onze prachtige zoon Noah in onze armen. Wat zijn we zielsgelukkig! We wisten niet dat je voor zo’n klein hummeltje zo ontzettend veel liefde kan voelen. Ook al vinden we het eerste jaar heftiger dan heftig met alle zeer gebroken nachten, wat medische problemen bij Noah, oververmoeidheid, borstvoedingsproblemen en meer, toch genieten we intens van deze bijzondere fase.

Als Noah 1,5 jaar oud is, en de rust wat is wedergekeerd, begint het te kriebelen om te proberen in verwachting te raken van een 2e kindje. Een broertje of zusje voor Noah, hoe leuk zou dat zijn?! Net zoals bij Noah werden we veel vlot zwanger, binnen enkele maanden. Wat zijn we dankbaar en blij dat we dit wonder nog een keer mogen meemaken.

Noah van der Woude 1 jaar baby

Mei 2014

Na een 15 weken durende voorspoedige zwangerschap komen we er tijdens een echo achter dat ons dochtertje niet meer leeft. Wat een klap in ons gezicht, wat een intens verdriet. Dit hadden we zo niet aan zien komen. Een kleine week later wordt onze dochter na een inleiding geboren. Ons meisje is zo groot als een kleine hand, met alles er op en er aan.. vingertjes, neusje, oogjes, ribbetjes. Echt een compleet mensje die we diezelfde week, samen met onze ouders en Noah begraven op een mooie plek in de natuur. Hoewel deze periode super heftig is, besluiten we ook samen dat we dit goed moeten verwerken. Samen, maar ook ieder op onze eigen manier. Samen gaan we hier doorheen, vertrouwende dat het uiteindelijk allemaal goed gaat komen.

Begravenis natuur onder boom Sander Eline van der Woude Miskraam 15 weken dochtertje Marylise Noah familie
Kistje grafkist baby 15 weken vroeggeboorte miskraam Xenos doosje begravenis prematuur Wood and Gems
Sander Eline van der Woude Miskraam Marylise begravenis dochtertje verloren

April 2015

Na een periode van verwerking en rust proberen we weer zwanger te raken. Ook deze keer gaat het snel. Maar helaas eindigt ook deze prille zwangerschap, enkele dagen na een positieve test, in een miskraam.

Juni 2015

We zijn weer zwanger! Hoera! Ondanks alle spanningen rondom deze zwangerschap proberen we voorzichtig positief te zijn dat het deze keer wél gaat lukken.

Augustus 2015

Na 10 fijne weken zwangerschap eindigt ook deze zwangerschap in een miskraam. Wat een verdriet! Een 3e miskraam… komt het nog wel goed? Wat gaat er telkens mis? We kunnen het amper bevatten. En het komt ook op zo’n naar moment. We hebben in juni ons appartement in Nieuwegein te koop gezet, wat binnen enkele dagen al verkocht werd. In Veenendaal hebben we een enorm klushuis gekocht waar we wel 6 maanden zullen moeten klussen. Maar de overdracht van ons appartement ging sneller dan dat we in ons nieuwe huis konden. Dus waren we tijdelijk dakloos, en pasten we op de huizen van vrienden en ouders terwijl zij in de zomervakantie op vakantie waren. De miskraam kregen we dus niet eens toen we fijn thuis waren. Dit maakte het extra zwaar. De miskraam kwam in de week voordat we de sleutel kregen voor ons nieuwe huis. Deze sleuteloverdracht zou een mooi moment moeten zijn, maar het voelt vooral heel dubbel allemaal.

De dag dat we voor de 3e keer een kindje verloren ging ons hart open voor adoptie

De middag van de miskraam zelf, kijken we samen de film-documentaire ‘The Dark Matter of Love’ op Netflix. Hoewel die film heel eerlijk de mooie, maar zeker ook zware kanten, van adoptie laat zien begint in ons weer een beetje te borrelen waar we het al jaren zo nu en dan wel eens over hebben: adopteren. Wat lijkt het ons mooi om een kindje een liefdevol thuis te geven, we hebben genoeg ruimte over in ons hart. Of gaan we toch nog zelf proberen om zwanger te worden en biologische kinderen te krijgen? Voor nu besluiten we dat we in een super hectische fase zitten, omdat we een half jaar lang heel veel moeten klussen in ons nieuwe huis. We laten het even begaan en besluiten er na het klussen dieper in te duiken.

The Dark Matter of Love Documentary

3x pech en 60% kans

In de maanden hierna volgden ook nog medische onderzoeken bij Eline om de oorzaak achter de herhaalde miskramen te achterhalen. Die kunnen ze helaas niet vinden blijkt (vinden ze overigens meestal niet, miskramen zijn voor artsen meestal een groot raadsel). Verschillende gynaecologen zeggen dat alles er goed uit ziet en ze denken dat wij gewoon 3x ‘pech’ hebben gehad. De kans dat het de volgende keer wél goed gaat is nog steeds ruim 60%, bij Noah is het ook gelukt. Ze adviseren ons om het gewoon te blijven proberen.

Eind december 2015

Het grootste kluswerk in huis is klaar, en we hebben eindelijk ruimte om samen rustig na te denken of adoptie bij ons zou passen. We bespreken alle voors- en tegens.

Onze gedachtes gaan vooral deze kant uit: Waarom zelf kinderen proberen te krijgen als er zoveel kinderen zijn op deze wereld die een warm liefdevol thuis nodig hebben? Ons hart ging hier steeds meer voor open staan. Tegelijkertijd schrikken we soms, eerlijk gezegd, ook wel een beetje als we informatie op zoeken op internet over adoptie anno 2015.
We hadden in eerste instantie namelijk het volgende beeld:

  • Er is helaas een overvloed op deze wereld aan kinderen in nood die ouders nodig hebben, wij zijn super snel aan de beurt.
  • Omdat er zoveel nood is zullen ze vast hard op zoek zijn naar adoptie-ouders en zal het wel niet zo duur zijn.
  • We krijgen dan een gezonde pasgeboren baby

De realiteit is dit:

  • Er is inderdaad een overvloed aan kinderen op deze wereld die in nood is en goede ouders nodig heeft. Toch zijn er minder adoptiekinderen dan aspirant adoptie-ouders. Hierdoor is er een wachtlijst. Wij hebben wel eens gehoord dat een adoptieprocedure gemiddeld 4 jaar in beslag neemt (met daarbij in de praktijk dus grote verschillen).
    Er zijn dus wel veel kinderen in nood, maar adoptie doe je om een kind te helpen. We willen ons natuurlijk absoluut niet schuldig maken aan kinderhandel o.i.d. en als er ook maar enige kans is dat het kind ook in eigen land kan opgroeien (bijv. bij familie of adoptie-ouders in eigen land, is dat natuurlijk veel beter. Dit moet allemaal gecontroleerd worden door professionals (social workers, juristen enz) – het is een heel complex proces. Dit is lang niet overal waar nood is, goed geregeld. Omdat dit allemaal goed uitgezocht moet worden kost het veel tijd. Daarom zijn er niet zo veel kinderen die geadopteerd kunnen worden. Daarnaast groeit de welvaart wereldwijd en kunnen gezinnen/moeders steeds meer zelf voor hun kinderen zorgen. Hierdoor wordt adoptie steeds meer overbodig. Wat natuurlijk voor de kinderen heel goed is.
  • Omdat alles dus goed gecheckt moet worden door verschillende instanties/hulpverleners, er kosten worden gemaakt door het kindertehuis, vertaalkosten, reiskosten, rechters, juristen en nog veel meer, kost adoptie heel veel geld, wel tienduizenden euro’s (verschilt per land) per adoptie/kind. Het is niet dat je een kind ‘koopt’ zoals mensen het soms wat bespottelijk noemen. Een goed zuiver eerlijk adoptieproces kost gewoon veel geld.
  • Veruit de meeste adoptiekinderen zijn ouder dan 2 jaar. Dit komt onder andere door de lange procedure. Daarnaast hebben vrijwel alle adoptiekinderen zogenoemde ‘special needs’ (denk aan een belaste achtergrond, infectieziekte, een lichamelijke misvorming, schisis, hartafwijking, of wat dan maar ook. Maar ook gedragsproblemen vallen hieronder, of bijv. een medisch risico.. bijv. omdat een kind jaren lang ernstig ondervoed is geweest of de moeder drugs heeft gebruikt). Van te voren kun je wel als aspirant adoptie-ouders je ‘wensen en grenzen’ doorgeven met wat jullie wel- en niet aankunnen.
Gezinsfoto Sander Eline van der Woude Wood and Gems Melissa Vermeulen Fotografie en film Noah zwart wit photoshoot
Credit: Melissa Vermeulen Film & Fotografie

Kunnen wij dit wel aan?

In het begin moesten we hier allemaal wel even over nadenken. Willen wij dit wel? Het duurt wel erg lang en er komt echt veel bij kijken. Kunnen wij dit wel aan? Maar na er veel samen over nagedacht, en gepraat te hebben, wisten wij dat dit is waar ons hart voor brand. Ja het duurt lang, maar goed, toen we begonnen met studeren leken die 4 jaren studie ook een eeuwigheid. En kijk hoe snel dat ging. Die jaren vliegen vast voorbij. En Noah is inmiddels al wat ouder, eigenlijk wel fijn dat we waarschijnlijk geen baby krijgen, maar gewoon een wat ouder kindje. Dat sluit mooi aan qua leeftijd. En hoe gaaf om een kind met een special need, hier in ons rijke welgestelde Nederland, kansen te geven. In veel landen is er geen hulp voor kinderen met een ziekte (of worden ze behandeld als een paria), hier in Nederland is er van alles mogelijk. Je red er soms letterlijk een leven mee – een infectie in eigen land kan een kind zijn leven kosten, terwijl hier gewoon behandeling mogelijk is.
En kinderen die geadopteerd zijn hebben best veel meegemaakt, wat mooi om bij te mogen dragen in een stuk herstel en bieden van een warm liefdevol gezin. Zo maken we als gezin ook een verschil in deze wereld.

Geen kindje uit Eline’s buik, maar uit ons hart

We besluiten, tot verbazing van de gyneacologen, om niet meer zelf zwanger te worden. Dit is geen vereiste voor de adoptie, maar we willen het zelf graag. We willen hier vol voor gaan – we zijn super enthousiast. We zijn niet zwanger in Eline’s buik, maar in ons hart. En daarmee valt ook wel een last van onze schouders: niet meer bezig hoeven te zijn met zwanger worden/eventuele miskramen, maar hier vol op focussen. Daarnaast vinden we adoptie, ontdekken we, eigenlijk minstens even leuk als het krijgen van een biologisch kind. Wat een avontuur. We vinden het tof dat we later kunnen zeggen tegen ons adoptiekind/adoptiekinderen, dat ze geen keuze B waren omdat zwangerschap niet lukte. We willen kunnen zeggen tegen ons kind dat adoptie een hele bewuste keuze was voor ons: we wilden jou!

Envelop Stichting Adoptie Voorzieningen Houten aanmelden adoptieproces adoptie-proces adoptie  procedure
Daar gaat dan onze brief: hiermee startten wij onze adoptieprocedure bij Stichting Adoptie Voorzieningen (het landelijk orgaan dat over adoptie gaat).

22 januari 2016 – de start van ons adoptie-avontuur

Oftewel: we zijn er over uit. Er zijn nog heel dingen die we moeten leren, en ontdekken, wat we moeten onderzoeken, maar we gaan ervoor. Op 22 januari 2016 doen we dan ook officieel de brief op de post naar het landelijk adoptie-orgaan ‘Stichting Adoptievoorzieningen’ en daarmee gaat ons adoptie-avontuur dan écht van start.