Nederlandse Adoptie Stichting NAS gebouw Open Dag Sander van der Woude Noah van der Woude

Half april 2018 // Zo, hier weer even een update van de afgelopen twee weken. Vorige week zijn we op de Open Dag geweest bij de NAS (Nederlandse Adoptie Stichting). Niet omdat het perse nodig was; we kennen de NAS namelijk al van een eerder oriëntatiegesprek, de aanvullende themabijeenkomst over het adopteren van meerdere kinderen tegelijk en van een andere open dag die we hebben bezocht. Maar we hoorden dat op deze dag Marti aanwezig zou zijn, en daarom wilde we nu toch graag ook weer gaan. Marti is een Hongaarse vrouw, die getrouwd is met een Nederlandse man. En zij begeleiden adoptiegezinnen tijdens hun verblijf in Hongarije. Zo gaat Marti meestal mee met de adoptieouders naar de eerste ontmoeting met hun kind(eren), vertalen ze een hoop tijdens gesprekken met adoptiemedewerksters en de rechter, en begeleiden ze waar het kan. We hadden al veel goeds over haar gehoord, en het leek ons fijn, ook voor Noah!, om haar alvast een keertje te ontmoeten voordat het eenmaal echt zo ver is dat we onze kinderen mogen gaan ophalen. Dus zo gingen we vorige week, op die zonnige zaterdag, op weg naar Oudewater, naar de NAS.

Als een spons

Op zo’n open dag is het altijd lekker druk. Naast dat de NAS bemiddelt in Hongarije, doen ze dat in nog veel meer landen. Denk aan Haïti, Portugal, Zuid Afrika, Peru en zo nog veel meer. Er zijn voor alle landen verschillende tafels en hoekjes met ervaringsdeskundige adoptieouders, en professionals, die hun verhaal en ervaring delen met aspirant adoptieouders. Wij genieten er ook van en zuigen alles op als een spons. Zo leuk, en vooral interessant, om te horen hoe bij andere adoptieouders hun procedure is gelopen, en fijn ook hoe eerlijk ze vertellen over alle ups en downs. Het zet je echt met beide voeten even op de grond. Je hoort hoe mooi alles was, maar ook de uitdagingen waarvoor ze kwamen te staan. Denk aan kinderen die in het begin niks willen weten van bijvoorbeeld de vader en alleen maar naar de moeder toetrekken. Maar ook bijvoorbeeld ouders die ook meerdere kinderen tegelijk hebben geadopteerd en hun uitdagingen daarover delen. Het is interessant om te horen hoe al deze ouders daarmee omgingen.

Iedereen anders

Ik vind het leuk om soms een beetje ‘mensen te kijken’. Leuk om te zien dat alle (aspirant) adoptieouders weer zo verschillend en uniek zijn. Van hele jonge stellen tot begin 40-ers, van alleenstaanden tot pas getrouwden, en stellen van gelijk geslacht. Van mensen waarvan je meteen denkt “natuurlijk wil jij adopteren!”: Van die uber sociale mensen die dan ook nog eens in het onderwijs werken of jaren in de rimboe ontwikkelingswerk hebben gedaan of zoiets. En sommige mensen zie ik en denk ik “oh, goh, als ik jou zo op straat was tegengekomen had ik dat nooit achter je gezocht”. Grappig (en erg eigenlijk!) wat voor onderbewuste vooroordelen je snel kunt hebben over mensen, puur op hoe ze zich kleden en hoe ze op je overkomen qua non-verbale communicatie. Maar tegelijkertijd verreikt het ook mijn beeld. Het leert me dat hoe anders sommige mensen ook zijn, adoptie ons dus ook samenbind.

En daar geniet ik dan weer van: iedereen uniek en met zijn/haar eigen (draag-)kracht en een groot hart om ouder(s) te mogen worden via adoptie.

Sommige aspirant adoptieouders komen nog voorzichtigjes, al om zich heen kijkend, binnen. Wat een hoop nieuwe indrukken! Voor andere (aspirant-) adoptieouders is het een warm weerzien, sommigen nemen hun adoptiekind(eren) mee, en her en der wordt enthousiast begroet en geknuffeld. Sommige adoptiekinderen uit Hongarije herkennen Marti en het is leuk om te zien hoe ze vol enthousiasme, warmte en gezelligheid op hen reageert.

Het leven in Hongarije

We gaan bij Marti aan de tafel zitten, samen met nog meer aspirant adoptieouders die geïnteresseerd zijn in Hongarije. Marti vertelt van alles over de leefomstandigheden van de meeste adoptiekinderen daar. De meeste Hongaarse adoptiekinderen komen uit gezinnen waar problemen zijn, en waarbij ouders uit de ouderlijke macht zijn gezet. Daarom gaat het ook regelmatig om meerdere kinderen (broertjes/zusjes) tegelijk. Zij komen dan eerst in Hongaarse pleeggezinnen terecht waar gekeken wordt of er mogelijkheid is tot verbetering van de situatie bij biologische ouders, en terugkeer naar eigen gezin. Als dat, na veel begeleiding en herhaalde pogingen, niet lukt worden mogelijkheden tot binnenlandse adoptie onderzocht, en als dat niet lukt wordt er gekeken naar internationale adoptie. In hele zeldzame gevallen gaat het om vrijwillige afstand, bijvoorbeeld een biologische moeder die haar baby/kind uit liefde afstaat omdat ze zelf niet in staat is het kind op te voeden.

Achtergrond van onze kinderen

Ik had eerst nog een heel stuk geschreven over de schrijnende situaties waar veel Hongaarse adoptiekinderen uit komen, met voorbeelden die Marti daarbij gaf. Het was heel goed voor ons als aspirant adoptieouders om dat te horen, zodat we weten waar onze kinderen vandaan komen en wat ze allemaal meegemaakt kunnen hebben. Zo kun je je daar op instellen. Maar Sander en ik hebben samen besloten om daar bewust niet te veel over te delen hier op deze blog. Niet omwille van ons, wij zijn graag heel open, maar omwille van de privacy van onze toekomstige kinderen. Dat staat bij ons voorop.

We willen dit stukje achtergrond bij onze kinderen laten, zodat zij zelf later kunnen bepalen wat zij hierover wel- of niet met hun omgeving willen delen.

Ben je nou zelf aspirant adoptieouder en was je nou juist op zoek naar meer informatie over de achtergronden van de meeste Hongaarse adoptiekinderen en waarom adoptie in Hongarije nodig is? Neem dan gerust contact op met de NAS of bezoek één van hun open dagen. Wij hebben daar ook van te voren met de NAS contact over gehad, voordat we de keuze maakten voor Hongarije. We wilden namelijk weten in hoeverre adoptie in zo’n westers land nou echt nodig is? En hoe goed de mogelijkheden worden bekeken of een kind toch niet in eigen omgeving kan opgroeien enz. De NAS heeft ons daar heel uitgebreid en nauwkeurig bij geholpen destijds, wat ons enorm heeft geholpen in onze landenkeuze. Contact opnemen is dus echt een aanrader en super waardevol. Zij kunnen dus al jullie vragen beantwoorden, en zij hebben ook de meest accurate en recente informatie, over elk land, tot hun beschikking.

Hou rekening met enkele weken

Maar goed, zo hoorden we op deze open dag dus een hele hoop informatie van Marti, en dat was wel echt heel nuttig en interessant voor ons. Marti vroeg nog voor hoeveel kinderen wij open stonden. Toen we ‘drie’ aangaven vertelde ze dat het nog een tijdje kan duren, voordat er een match is, maar dat we er ook serieus rekening mee moesten houden dat het ook heel snel kan gaan. ‘Zelfs met enkele weken’ noemde ze nog. Oeh! Wie weet! Spannend hoor!

Einde open dag

En zo gingen we weer naar huis, vol nieuwe verhalen en inzichten.

Aankomstkaartje Adoptie NAS ontvangstruimte kantoor Nederlandse Adoptie Stichting

De intake

En toen was het even later alweer half april en mochten we op intake komen bij de NAS. Super leuk! Weer een nieuwe stap. Het is zo leuk om van te voren in de gespreksruimte even alle aankomstkaartjes te bewonderen. Net zoals je een geboortekaartje doet bij een geboorte, sturen de meeste adoptieouders een zogenaamd aankomstkaartje na aankomst in Nederland. Super leuk om ze allemaal te zien (hier een klein gedeelte van de vele kaartjes die er in deze ruimte zijn).

Tijdens de intake hebben we weer een hoop besproken. Eerst even kort kennismaken, en daarna wat meer de diepte in. We zijn voornamelijk nogmaals langs alle special needs, en andere wensen- en grenzen, gegaan. Bij de Raad voor de Kinderbescherming geef je in zijn algemeenheid aan of een bepaalde special need een ‘ja’ of een ‘nee’ is en bij de intake kun je alles echt finetunen. Stel dat je open staat voor de adoptie van een kind die een ledemaat mag missen kun je hier aangeven of dat alleen een vinger mag zijn, of tot aan de pols of aan de elleboog, bij wijze van, en of ook twee armen mogen missen of niet.. of de benen. Enorm gedetailleerd dus en het blijft ook een beetje gek om dit soort dingen aan te geven. Maar op zich is het wel goed, zoals we eerder omschreven in onze blogpost over special needs. Zo kan er de perfecte match gemaakt worden die ook helemaal past bij wat jullie aankunnen en waar je ervaring mee hebt.

Wat hierna

Van dit alles wordt nu een verslag gemaakt en over 2 weken ongeveer krijgen we een mail waarin we dit alles nog een keer kunnen inlezen, controleren en het contract mogen ondertekenen.

Van dit alles wordt nu een verslag gemaakt en over 2 weken ongeveer krijgen we een mail waarin we dit alles nog een keer kunnen inlezen, controleren en het contract mogen ondertekenen.

Daarna krijgen we instructies hoe we dan ook echt ons dossier moeten gaan verzamelen (denk aan motivatiebrief, foto’s van ons- en ons huis, huwelijksuittreksel, medische keuring, vertaling en nog veel veel meer!). Dit komt allemaal erg nauw. Dit volledige pakket aan informatie wordt uiteindelijk vertaald en naar Hongarije gestuurd. In Hongarije kennen ze de kinderen en kan er voor een kind de beste ouders worden gezocht. Dat is ook altijd het uitgangspunt: er worden ouders gezocht voor een kind, geen kind voor ouders. Alles in het belang dus van het kind, heel goed! Mochten ze vanuit Hongarije voor een kind geen passende match kunnen maken kan het gebeuren dat ze een kinddossier naar de NAS sturen. De NAS kijkt dan of zij toch een goede match kunnen vinden, misschien zelfs door middel van een oproep of door, in uiterst geval, toch ouders te benaderen die bijvoorbeeld voor Portugal op de wachtlijst staan maar wel perfect zouden passen. Maar goed. Alles bij elkaar duurt het weer een tijdje. We hopen dat ons dossier eind juni in Hongarije ligt en dan begint het échte wachten! Spannend!