Woordenlijst adoptie wat betekent het gezinsonderzoek beginseltoestemming

Als je het grote adoptie-avontuur aangaat betekent dat meteen een enorme uitbreiding van je vocabulaire. Mijn hele IQ steeg er volgens mij zelfs een paar punten van 😛 Naast Nederlands, Engels, en een paar woordjes Hongaars, Duits, Fries, Italiaans en Frans (un baquet s’il vous plait!) beheers en spreek ik nu ook de adoptie-taal vloeiend. Om jullie woordenschat ook wat op te krikken heb ik speciaal voor jullie een lijst gemaakt met daarin alle adoptie-woorden die nu nog een mysterie voor je zijn, maar waarmee je straks kan pochen terwijl je kaasblokjes eet in een kring op een verjaardag. Let’s go!

Let op! Deze lijst is echt heel erg lang geworden (écht heeeul lang!). Waarom? We willen door onze hele website heen telkens zoveel mogelijk informatie op één plek geven zodat je niet verder hoeft te zoeken online. Scheelt je tijd, en tijd is geld 😉 Scan en lees vooral wat jij interessant vind, en waar je meer over wilt weten!

Adoptie

Misschien denk je ‘huh, waarom staat het woord ‘Adoptie’ in de woordenlijst? Dat is toch duidelijk?’. We merken soms dat nog niet iedereen voor de volle 100% begrijpt wat adoptie inhoud; het wordt nog wel eens verward met de kenmerken van pleegzorg. Dan wordt er bijvoorbeeld gedacht dat we na de adoptie nog een voogd hebben die ons begeleid, of dat de biologische ouders nog meebeslissen in de manier van opvoeden, en dat onze adoptiekinderen hun Hongaarse achternaam aanhouden enzovoort. Dit klopt niet. De website van Stichting Adoptievoorzieningen legt dit duidelijk uit: “Adoptie is letterlijk het aannemen van een kind. Het belangrijkste kenmerk van adoptie is dat de familieband met de geboorteouders door de adoptie verbroken wordt. Een adoptiekind is dus na het door de rechter uitspreken van de adoptie het kind van zijn adoptieouders. Er ontstaat een nieuwe, wettelijk geldende familieband, met alle rechten en plichten die daarbij horen.”

De adoptiekinderen worden dus, wettelijk gezien, onze kinderen. Dit is onomkeerbaar. Ze zullen onze achternaam (van der Woude) dragen, een Nederlands paspoort krijgen, en wij zullen ze naar eer en geweten opvoeden. Hier zijn geen instanties bij betrokken, net zo min als dat je begeleiding krijgt als je een kind krijgt door zwangerschap. Wel is het soms, na de adoptie, aan te raden om (preventief) hulp in te schakelen omdat adoptie extra vaardigheden vergt als ouder in de begeleiding van je kind om om te gaan met zijn/haar adoptie. Maar de keuze daarvoor ligt bij ons als ouders.

De enige verplichting die wij hebben als adoptieouders is dat we onze kinderen verplicht moeten vaccineren. Nou zijn wij zelf pro-vaccineren, maar toch vind ik dit zo opleggen bij adoptieouders een beetje bijzonder en ik begrijp het niet helemaal. Een adoptiekind is toch volgens de wet ons kind? Waarom hebben wij dan geen keuzevrijheid? Maar goed, geen probleem, wij vaccineren wel 🙂

BKA-nummer

Zodra je je adoptieprocedure op wilt starten moet je een aanvraagformulier invullen en opsturen naar Stichting Adoptie Voorzieningen. Enkele dagen later ontvang je dan een brief met daarop jouw/jullie BKA-nummer. BKA staat voor ‘Buitenlands Kind ter Adoptie’. Dit nummer bepaald de volgorde van aanmelding ten opzichte van andere aspirant-adoptieouders. Op basis van binnenkomst wordt bepaald wanneer je aan de beurt bent voor de informatiebijeenkomst en de 5 voorlichtingsbijeenkomsten.

Stichting Adoptievoorzieningen (SAV)

De SAV is het landelijke onafhankelijke orgaan dat informatie verschaft over adoptie.
Denk aan

  • De 5 verplichte voorlichtingsbijeenkomsten voor aspirant adoptieouders
  • Themabijeenkomsten rondom het thema adoptie
  • Nazorg aan adoptieouders die met hun kinderen zijn aangekomen in Nederland
  • Nazorg, informatie en advies aan geadopteerden
  • Ze verschaffen informatie aan professionals (denk aan hulpverleners, leerkrachten etc) die contact opnemen omdat ze willen weten hoe ze bijvoorbeeld het beste een adoptiekind kunnen begeleiden.

Eigenlijk gewoon dus dit: een ieder die meer informatie wilt hebben over adoptie, en de impact daarvan, kan contact met hen opnemen. Je kunt ze elke werkdag bellen tussen 09:00u en 14:00u.

Titel Stichting Adoptievoorzieningen voorlichtingsbijeenkomsten nazorg adoptie

Informatiebijeenkomst

Enkele maanden nadat je je hebt aangemeld voor adoptie wordt je uitgenodigd om de verplichte 1e informatiebijeenkomst te volgen in Houten, op het kantoor van Stichting Adoptievoorzieningen. Tijdens deze allereerste informatiebijeenkomst vertellen ze algemene info over adoptie, zoals redenen voor adoptie, hoe lang een procedure kan duren, hoeveel kinderen er jaarlijks worden geadopteerd, de impact van adoptie etc. Hierna is er gelegenheid voor het stellen van vragen. Deze informatiebijeenkomst duurt een paar uur, en volg je met rond de 10 andere stellen. De informatiebijeenkomst geeft je een beter beeld van wat adoptie inhoud, waarna je kunt besluiten om de adoptieprocedure verder voort te zetten of niet. Lees hier mijn eerdere blogpost over hoe deze informatiebijeenkomst voor ons was. 

Voorlichtingsbijeenkomsten // Informatiebijeenkomsten // De cursus

Ongeveer een ruim jaar tot 1,5 jaar nadat je de informatiebijeenkomst hebt gevolgd wordt je uitgenodigd voor het volgen van de 5 verplichte ‘Voorlichtingsbijeenkomsten’ (a.k.a. ‘de adoptie-cursus’). De voorlichtingsbijeenkomsten vinden één keer per 2 weken op een vast moment op een doordeweekse dag plaats en duren ongeveer 3 uur per bijeenkomst. Je volgt deze informatiebijeenkomsten samen met een groep andere aspirant adoptieouders. Lees hier mijn eerdere blogpost over hoe wij deze vijf voorlichtingsbijeenkomsten hebben ervaren en wat wij er van vinden.

Themabijeenkomsten

Naast de verplichte informatiebijeenkomst, en een tijd later de 5 voorlichtingsbijeenkomsten, bied de SAV ook nog themabijeenkomsten aan. Deze zijn niet verplicht maar wel ontzettend nuttig en waardevol. Zo is er bijvoorbeeld een themabijeenkomst voor familie- en vrienden. Zo kun je je ouders, broers/zussen en andere mensen die heel dichtbij staan goed betrekken bij je adoptieproces. Maar denk ook aan bijvoorbeeld een themabijeenkomst over special needs, waarbij een kinderarts en ervaringsdeskundige adoptieouders komen vertellen over de inhoud en impact van special needs die bij adoptiekinderen kunnen voorkomen (lees hier onze blog over special needs en waarom wij graag kinderen met special needs willen adopteren). Ook is er bijvoorbeeld een themabijeenkomst waarin geadopteerden die volwassen zijn geworden vertellen over hun ervaring. Op deze website kun je alle themabijeenkomsten die worden gegeven bekijken.

Interlandelijke adoptie

Dit is adoptie waarbij het kind buiten zijn/haar eigen landsgrenzen wordt geadopteerd. Bijvoorbeeld een kind uit de Verenigde Staten dat door Nederlanders wordt geadopteerd.

Nationale adoptie // Binnenlandse adoptie

Hierbij gaat het om adoptie waarbij het kind binnen zijn/haar eigen landsgrenzen wordt geadopteerd. Bijvoorbeeld een kind uit Zuid Afrika wat in Zuid Afrika zelf wordt geadopteerd. In Nederland worden er jaarlijks rond de 20 a 25 Nederlandse kinderen door Nederlandse ouders geadopteerd. Dat is niet zo veel. In Nederland wordt er voornamelijk gekozen voor pleegzorg.
Binnenlandse adoptie uit Nederland hoeft niet te betekenen dat het kindje ook blank is. De biologische ouders kunnen natuurlijk bijvoorbeeld Surinaamse of Marokkaanse roots hebben.

Land van herkomst

Dit is het land waar adoptiekinderen oorspronkelijk vandaan komen, het land waar ze zijn geboren. Soms vragen mensen aan een adoptiekind “Wat is je echte land?”. Maar dit kan pijnlijk aanvoelen, want adoptiekinderen zullen zich, helemaal na verloop van tijd, 100% Nederlander voelen, en dat zijn ze ook. Ze hebben een Nederlands paspoort. Wat beter is om te vragen is “wat is je land van herkomst?”.

Adoptie driehoek

Hiermee wordt bedoeld: adoptiekind, biologische ouders en adoptie-ouders. Deze staan voor altijd met elkaar in verbintenis en zijn allemaal belangrijk. We zullen ook altijd met respect en liefde over de biologische ouders van onze kinderen praten.

Adoptiedriehoek geadopteerde adoptieouders geboorteouders hartje liefde verbonden


Buikmama// Geboortemoeder // Geboorteouders // Afstandsmoeder

Met deze bewoordingen worden de biologische ouders van een adoptiekind bedoeld. Adoptiekinderen noemen hun biologische moeder dan bijvoorbeeld “mijn buikmama”. Wat je ook vaak ziet is dat de adoptieouders gewoon ‘papa’ en ‘mama’ worden genoemd, en dat aan de biologische ouders gerefereerd wordt door het gebruik van deze twee woorden in de taal van het land van herkomst. Zo zal een Hongaars adoptiekind zijn biologische moeder “anya” noemen en de biologische vader “apa”.

Namen adoptie geboorteouders geboortemoeder biologische ouders buikmama mama


Hechting

Hechting is zowel een werkwoord als een proces. Het gaat om het proces waarin een kind leert dat het veilig is bij zijn ouders, en dat hij/zij er echt voor altijd bij hoort. Dit klinkt makkelijker en logischer dan dat het in de praktijk soms is. Het gaat niet alleen om het feit dat een kind weet, of gehoord heeft, van zijn (adoptie-)ouders dat het veilig is en voor altijd bij zijn/haar ouders hoort, maar het gaat erom dat het kind dit ook echt in zijn haar lichaam voélt. Bij een biologisch eigen kind gebeurd dit vaak vanzelf na de geboorte. Je houd je baby vast, je koestert het, je zorgt ervoor, troost het als het kind verdrietig is enz. Bij adoptiekinderen gebeurt de hechting tussen adoptie-kind en ouders niet (altijd) vanzelf. Het kost veel moeite en tijd. Je moet je voorstellen dat een kind in zijn/haar leven al veel scheidingen heeft meegemaakt. Denk aan de scheiding van zijn/haar biologische ouders, dan zijn er vaak nog (wisselende) medewerksters in een kindertehuis, of pleegouders. En dán pas komt het kind bij zijn/haar adoptie-ouders. Dan kan het zijn dat een kind bewust, maar vooral ook onbewust, het gevoel heeft nergens bij te horen, en dat hij zo weer ergens anders moet gaan wonen. Dat gevoel van gemis aan hechting kan zich uiten in gedrag op allerlei verschillende manieren. Zo kan een kind bijvoorbeeld een gigantische people-pleaser worden. Het kind doet altijd lief, wilt bij iedereen op schoot, luistert voorbeeldig etc. Maar dit is een masker: alles uit angst maar niet weer verlaten te worden vanuit de onbewuste basisgedachte “als ik maar lief genoeg ben willen ze me misschien wel houden”. Dit is niet gezond. Ook kan het zo zijn dat een kind die niet goed gehecht is zomaar met elke vreemde mee zou gaan; hij/zij heeft niet het sterke gevoel bij zijn/haar ouders te horen. Ook kan het zijn dat een kind juist zich emotioneel en fysiek afsluit van zijn/haar ouders. Als je niemand toelaat in je leven kan je ook niet teleurgesteld worden. Of het kind toont juist ontzetten dwars en moeilijk gedrag, in de onbewuste hoop maar weer afgestaan te worden, want dan heb je (hoe vervelend ook) je lot zelf in de hand en dat geeft controle in een wereld van chaos. De hele psychologie hierachter is een beetje lastig om even zo 1, 2, 3 uit te leggen in een kort stukje. Ik zal hier later nog eens een volledige blogpost over schrijven. Maar voor nu is het goed om te weten dat voor een gezonde ontwikkeling hechting ontzettend belangrijk is. Niet alleen voor tijdens de kinderjaren, maar ook voor in volwassenen relaties.

Daarnaast moeten adoptieouders ook hechten aan hun adoptiekind. Het kost tijd voordat je helemaal vertrouwd raakt met dit kindje waarmee je geen bloedband deelt. Bij de een gaat dit makkelijker dan bij de ander.

Tijdens o.a. de voorlichtingsbijeenkomsten en in themabijeenkomsten leer je veel over wat hechting is, en hoe je deze het beste kan stimuleren bij je adoptiekind en bij jezelf.

Haags Adoptieverdrag

Dit is een internationaal verdrag, gesloten in 1995 in den Haag, die ervoor pleit dat adopties zo zorgvuldig mogelijk moeten worden voltrokken. Hierbij wordt onder andere gekeken naar of er echt geen sprake is van kinderhandel, of er echt geen mogelijkheid is dat een kind in zijn eigen familie/omgeving opgroeit enz. Er moeten ouders bij een kind gezocht worden en geen kind voor een ouders. Dit om het kind echt te beschermen. De meeste landen waaruit geadopteerd wordt zijn aangesloten bij dit verdrag, maar nog niet alle.

Medische keuring ten behoeve van adoptie

Dit is eigenlijk wat de naam al zegt. Na het afronden van de vijf voorlichtingsbijeenkomsten en voordat je bij de Raad voor de Kinderbescherming komt, moet elke aspirant adoptieouder een medische keuring hebben ondergaan. Dit is in het belang van het kind. Stel dat je iets onder de leden hebt waardoor je binnen korte tijd kunt overlijden heeft het adoptiekind daarna nóg een verlies te verwerken. Om dat te voorkomen is het dus belangrijk dat je gezond genoeg bent dat je in ieder geval niet snel zal overlijden 😉 Natuurlijk hoef je niet 100% gezond te zijn. Stel dat jij diabetes hebt kun je gewoon voor een kind zorgen. Wel zal bij de Raad voor de Kinderbescherming worden besproken wat voor impact het wél- of niet op je gezin heeft. Misschien moeten er met sommige dingen rekening gehouden worden. Wij hebben vrienden die ook gaan adopteren en hij zit in een rolstoel. Dat betekent niet dat hij geen vader zou kunnen zijn. Wel kan dit impact hebben op welke special need bij een kind goed te combineren valt, en welke minder. Dit wordt dus allemaal bij de Raad voor de Kinderbescherming besproken.

Bij de medische keuring wordt door een arts (een onafhankelijke (huis)arts met speciale licentie) gekeken naar je voorgeschiedenis van ziektes van jezelf, maar bijvoorbeeld ook je ouders en familie. Dit gaat zowel om fysieke als psychische dingen. Er worden wat lichamelijke checks uitgevoerd (spierspanning, zicht etc). Ook worden er veel vragen gesteld over je huidige gezondheid.

Het kan zijn dat de medische keuring voor sommige landen herhaalt moet worden zodra je eenmaal je adoptiedossier voor dat land moet klaarmaken (hier lees je verderop meer over). Denk aan aanvullende onderzoeken, psychologische testen etc. Wijzelf moesten dit bijvoorbeeld toen we ons adoptiedossier moesten klaarmaken voor Hongarije omdat de datum na 1 jaar was verlopen (de medische keuring moest heel recent zijn).

Medische keuring adoptie onafhankelijke arts screening

Raad voor de Kinderbescherming

Als je denkt aan de Raad voor de Kinderbescherming leg je misschien vooral de link naar mishandelde en verwaarloosde kinderen waar de Raad dan bij ingrijpt. Dat is op zich ook zo, al is hun taak voornamelijk om advies te geven aan de handelende instanties. Op hun eigen website leggen ze het zo uit “Als een kind ernstig in de knel dreigt te raken, helpt de Raad voor de Kinderbescherming om samen met het kind en de ouders de beste oplossing te zoeken. Alleen als het echt niet anders kan, wordt de rechter erbij betrokken, maar het draait altijd om het belang van het kind. Dat kan onder andere omdat de Raad voor de Kinderbescherming de rechter onafhankelijk adviseert.”. De raad van de kinderbescherming onderzoekt bijvoorbeeld hoe veilig het is voor een kind om thuis te wonen, wat de beste omgangsregeling kan zijn tussen ouder en kind. Maar ook houden ze zich bezig met bijvoorbeeld schoolverzuim, (taak)straffen en ze onderzoeken dus de geschiktheid van ouders om adoptieouders te worden en waar daarin hun krachten en zwaktes liggen, wensen en grenzen etc.

Raad voor de Kinderbescherming Ministerie van Veiligheid en Justitie
Fotocredit: Raad voor de Kinderbescherming

Gezinsonderzoek // Raadsonderzoek

Nadat de vijf voorlichtingsbijeenkomsten succesvol zijn afgerond, en er een medische keuring heeft plaatsgevonden, wordt je na een tijdje uitgenodigd voor het ‘gezinsonderzoek’ bij de Raad voor de Kinderbescherming waar jouw woonplaats bij is ingedeeld. Dat je aan de beurt bent kan soms eventjes duren, omdat kind gerelateerde zaken voorrang hebben op adoptiezaken.
Het gezinsonderzoek bestaat vaak uit 3 gesprekken met daarnaast nog een terugkomafspraak waarin het raadsrapport, en daarmee de uitslag van het onderzoek, ingelezen mag worden. Je hoort dan ook de inhoud van je beginseltoestemming: waar je wél- en niet toestemming voor krijgt etc.
Tijdens de 3 gesprekken zelf wordt dieper ingegaan op vragen zoals:

  • Waarom willen jullie adopteren? O.a. ook het voortraject wordt besproken van eventueel uitblijven zwangerschap, medische behandelingen ziekenhuis zoals IVF en hoe jullie nu dan aankijken tegen adoptie etc.
  • Waar kijk je naar uit met betrekking tot adoptie? Waar zie je tegenop?
  • Wat is je/jullie ervaring met kinderen?
  • Wat is jullie verlangen? 1 of bijvoorbeeld twee kinderen adopteren, land van herkomst, leeftijd, special needs etc. Waar liggen hierin jullie grenzen van waar jullie voor openstaan?
  • Hoe gaan jullie het straks doen met de combinatie met werk? Opvang? Thuisblijven etc?
  • Wat vind jullie omgeving van de adoptie en in hoeverre zullen zij straks jullie willen en kunnen ondersteunen?
  • Enz enz.

Het zijn hele uitgebreide goede gesprekken, die nodig en goed zijn, maar het kan ook heel spannend aanvoelen. Dit omdat het lot van de toestemming die jullie krijgen in de handen ligt van de raadsmedewerkster die de gesprekken met je voert. Je hebt soms geen idee of je het goed doet of niet.. het is gewoon spannend. De een zal dit meer zo ervaren als de ander. Het heeft ook te maken met hoe je raadsmedewerkster is, en hoe dat klikt. De ene adoptieouder ervaart de raadsgesprekken als heel heftig en omschrijft het als ‘ik werd compleet doorgezaagd, het voelde als een ondervraging’ en weer andere adoptieouders omschrijven het als ‘Het was zo fijn en leuk! We hebben vooral heel ontspannen en gezellig zitten kletsen en konden alles kwijt’. Dit is dus heel persoonlijk, maar hoe dan ook komt het in de meeste gevallen goed en is het natuurlijk heel goed uberhaubt dat deze gesprekken er zijn. Als jullie geschikt zijn om te adopteren dan krijgen jullie die toestemming. Het is belangrijk om in het belang van het kind- en van jullie zelf te kijken naar wat jullie wel- en niet aankunnen.

In deze blogpost kun je lezen hoe wij de raadsgesprekken hebben ervaren, en in deze blogpost vind je de uitkomst van ons raadsrapport.

Centrale Autoriteit

De raadsmedewerkster stuurt vervolgens jouw/jullie raadsrapport door naar de Centrale Autoriteit Internationale Kinderaangelegenheden (dit valt onder de Rijksoverheid). Zij lezen alles door en controleren of alles goed is onderzocht, en of alles aan de wet voldoet. Na enkele weken tot 3 maanden ontvang je per post van hen de ‘beginseltoestemming’ (zie hierna).

Beginseltoestemming (BT)

Dit is de felbegeerde toestemming (in de vorm van een officiële brief) die je ontvangt van de Centrale Autoriteit in Nederland waarin staat dat jullie geschikt zijn bevonden om te mogen adopteren. Yaaaay! Whoohoo! Iets wat echt wel even gevierd mag worden! Deze beginseltoestemming ontvang je nadat er over je/jullie een positief adviesrapport is opgesteld door de Raad voor de Kinderbescherming naar aanleiding van het gezinsonderzoek. De beginseltoestemming heb je nodig om je adoptieprocedure voort te mogen zetten bij een vergunninghouder (adoptiebemiddelingsbureau) – zie verderop.

Beginseltoestemming adoptie Centrale Autoriteit Raad voor de Kinderbescherming

Sibling

Dit is een mooi engels woord waarvan ik de Nederlandse vertaling wel eens als ‘brusjes’ heb gehoord: oftewel broertjes- en zusjes. In adoptieland bedoelen ze hiermee specifiek twee kinderen die je tegelijkertijd adopteerd. Als je dus een sibling adopteert, adopteer je twee kinderen. Dit kunnen twee jongens zijn, twee meisjes of een jongen en een meisje, maar het gaat dus om twee kinderen tegelijk. Voor het adopteren van twee kinderen tegelijk is aanvullende ervaring nodig bij de aspirant adoptie-ouders. Je hebt in je beginseltoestemming toestemming nodig van de Raad voor de Kinderbescherming voor het adopteren van een sibling. 

Tribling

Waar het bij een sibling dus gaat om het adopteren van twee kinderen tegelijk, gaat het bij een tribling om het adopteren van 3 kinderen tegelijk. Het adopteren van een tribling komt niet vaak voor en je kunt er ook niet gelijk toestemming voor krijgen in je beginseltoestemming. Er zijn meerdere aanvullende vereisten om hiervoor in aanmerking te komen en er komt altijd eerst een polsing voor er een voorstel kan komen. Ik zal hier later nog een keer een blogpost over schrijven met meer informatie.

Siblinggroep

Heel soms komt het voor dat er zelfs wel 4 kinderen tegelijk worden geadopteerd. Vaak praten ze dan over een ‘siblinggroep’.

Sociale sibling

In de bovenstaande gevallen (sibling, tribling, siblinggroep) gaat het bijna altijd om broertjes en-/of zusjes die samen geplaatst worden. Dit kan bijvoorbeeld komen omdat bijvoorbeeld de biologische ouders sterven of niet voor de kinderen kunnen zorgen. Kinderen worden dan het liefst samen geadopteerd in een gezin zodat zij samen nog wel de bloedband en familieband kunnen delen. Heel soms gebeurd het dat er een zogenaamde ‘sociale sibling’ ter adoptie wordt gesteld. Stel een kindje van 4 en een kindje van 3, uit verschillende gezinnen, komen toevallig samen tegelijkertijd in een kindertehuis terecht, en ze raken vervolgens enorm aan elkaar gehecht, dan zou een rechter kunnen besluiten dat het niet in het belang is van de kinderen om ze te scheiden. Dit kan bijvoorbeeld ook voorkomen tussen nichtjes/neefjes etc. Dan zijn ze geen broertje/zusje maar delen ze wel een familieband. Dit komt alleen dus niet vaak voor.

Onderplaatsing

Dit houd in dat nieuwe adoptiekinderen qua leeftijd onder de leeftijd van het al aanwezige (adoptie-)kind in het adoptiegezin moeten zitten. Dit om een natuurlijke gezinsopbouw te hebben in het adoptiegezin. In Nederland moet de onderplaatsing volgens de wet minimaal één jaar zijn. Het kan zijn dat sommige raadsmedewerksters daar anders in beslissen als zij denkt dat dit in belang is van jullie als gezin. Bijvoorbeeld dat de onderplaatsing minimaal 2,5 jaar moet zijn. Maar bij ons moet de onderplaatsing dus 1 jaar zijn. Onze zoon Noah is nu 6 jaar en 9 maanden oud. Dit betekent dat we alleen maar kinderen mogen adopteren waarvan de oudste maximaal 5 jaar en 9 maanden oud is. Omdat wij openstaan voor het adopteren van een tribling zijn onze kinderen waarschijnlijk dus ook wat ouder, omdat het dus al 3 kinderen zijn (en tussen die kinderen zit vaak bijvoorbeeld 1 tot 2 jaar). Elke maand dat Noah ouder wordt, wordt onze ‘range’ van waar we voor open staan ook wat groter. Als Noah bijvoorbeeld 7 jaar en 6 maanden is, staan we open voor een tribling waarvan het oudste kind maximaal 6 jaar en 6 maanden mag zijn. De kans dat wij eindelijk mogen adopteren wordt daarmee dus ook elke maand wat groter 🙂 Yaay!

Waarom is deze regel er? Dit zodat het oudste kind, Noah in ons geval, niet zijn plek als oudste in het gezin kan verliezen. Dat zou heftig voor hem kunnen zijn en er is een kans dat dat gedragsproblemen zou kunnen veroorzaken. Nou verliest het oudste kind van de tribling die wij gaan adopteren, dus ook zijn/haar positie als oudste aan Noah. Maar toch vinden ze dit beter zo, want Noah heeft natuurlijk geen adoptietrauma’s en is onder normale omstandigheden opgevoed. Zo kunnen de adoptiekinderen zich wat ‘optrekken’ aan Noah als oudere broer, en daarmee hem als voorbeeld zien. Ze kunnen zien hoe Noah zich gedraagt, en met ons omgaat, en zullen dat gedrag sneller spiegelen.

Daarnaast heb je als adoptieouder, met een onderplaatsing, al ervaring met kinderen tot aan de leeftijd van je huidige oudste kind. Stel dat je een kind van 5 hebt, dan heb je als ouder ervaring met kinderen tot aan 5 jaar oud. In ons geval hebben we al ervaring met oudere pleegkinderen, maar over het algemeen hebben adoptieouders vaak ervaring tot aan de leeftijd dat hun eigen kind is.

Special needs

Wij schreven al eerder een blogpost met waarom wij graag kinderen willen adopteren met special needs, deze blogpost kun je hier lezen. Maar wat zijn ‘special needs’ nou eigenlijk? Het betekend dat een kind bijvoorbeeld een handicap heeft (denk aan een arm die ontbreekt), een medisch risico (denk aan bijvoorbeeld een moeder die tijdens de zwangerschap alcohol heeft gebruikt en waarvan nog niet bekend is wat dit op de lange termijn wel- of niet met het kind doet). Maar ook kan het dat een kind een operabele afwijking heeft (denk aan een hartafwijking die geopereerd kan worden) of kinderen met een cosmetische aandoening (denk aan een wijnvlek, brandwonden etc). Ook gedragsstoornissen (denk aan ADHD, autisme etc) vallen onder special needs, en zo nog veel meer.

Belaste achtergrond

Dit is een vorm van een special need, maar dan mentaal/geestelijk. Vaak gaat het om een trauma die bijvoorbeeld is opgelopen door bijvoorbeeld mishandeling, ernstige verwaarlozing, oorlogsgeweld, hongersnood of seksueel misbruik in het land van herkomst toen het kind nog niet geadopteerd was. Deze kinderen hebben vaak, bovenop de heftigheid van een adoptie, extra belastende dingen meegemaakt. Dit kan zich uiten in gedrag in allerlei verschillende vormen. Zo kan een mishandeld kind altijd willen pleasen of zich juist enorm terugtrekken, uit angst maar niet geslagen te worden. Of het kind dat ernstig verwaarloosd is en al vanaf jongs af aan geleerd heeft altijd voor zichzelf te moeten zorgen waardoor het geen kind meer kan zijn. Of het kind dat hongersnood heeft meegemaakt en altijd gefocust is op eten; dit kind zie je bijvoorbeeld telkens de vaatwasser uitlikken, of het kind wordt woest als er restjes/schillen worden weggegooid, misschien verstopt het kind wel overal eten… Al dit gedrag wat voortkomt uit trauma vraagt van ouders extra veel sensitiviteit en inzicht van ouders om hier goed mee om te gaan. 

Kind met belaste achtergrond trauma adoptie special needs getraumatiseerd adoptietrauma

Vergunninghouder // Adoptie bemiddelingsbureau // Bemiddelaar

Zoals je ziet zijn hier verschillende termen voor, maar ze betekenen allemaal een beetje hetzelfde. Vergunninghouders zijn de organisaties die een vergunning hebben van het ministerie van Veiligheid en Justitie om te bemiddelen bij interlandelijke adoptie. Een vergunninghouder staat zowel in nauw contact met de landen waaruit geadopteerd kan worden alsook met aspirant-adoptieouders. Zij begeleiden en bemiddelen aspirant-adoptieouders in het proces van het klaarmaken van het adoptiedossier (wat naar het gekozen land toegestuurd gaat worden), tijdens de wachttijd tot er een match is, en tijdens het afreizen naar het kind toe. In dit alles proberen ze de kwaliteit en zuiverheid van het hele proces te waarborgen, dat alles goed verloopt. Meestal wordt de match tussen adoptie-ouders en kind in het zendende land/land van herkomst gemaakt, maar soms kunnen ze ook geen goede match vinden voor een bepaald kind en dan sturen ze het kinddossier naar de vergunninghouder toe. De vergunninghouder kent de aspirant-adoptieouders goed en kijkt of daar misschien toch een match gevonden kan worden.

Ze doen dus een hele hoop en hier zullen we vast nog eens een uitgebreider blogje over schrijven.  

Nederlandse Adoptie Stichting (NAS)

De NAS – oftewel de Nederlandse Adoptie Stichting – is ónze vergunningshouder/adoptie bemiddelingsbureau. Zij zitten in Oudewater (Utrecht) en werken daar met ongeveer 6/7 man in dienst. Naast dat wij ze heel prettig vonden overkomen, hebben wij ook voor hen gekozen omdat zij de enige vergunninghouder waren die mogen bemiddelen in Hongarije.

Elke vergunninghouder heeft weer zijn eigen werkwijze en landen waarin ze dus mogen bemiddelen. Ze hebben dus allemaal hun deelgebied. Zo gaat Stichting Meiling over de Aziatische landen, Adoptiestichting A New Way over adoptie uit Noord Amerika. Sommige landen vind je bij twee vergunninghouders. In dat geval kun je kiezen met welke organisatie je meer een klik hebt. De ene vergunninghouder is ook groter (meer kindplaatsingen per jaar) dan de ander. In totaal zijn er 5 vergunninghouders in Nederland, een compleet overzicht met de landen waarin zij bemiddelen vind je hier.

Deelbemiddeling // Zelf-doen procedure

Ik moet zeggen dat wij hier niet heel veel vanaf weten, omdat we het zelf niet doen en we ook geen anderen (aspirant-)adoptieouders kennen die aan deelbemiddeling doen of hebben gedaan. Maar wat we ervan begrepen hebben houdt het in ieder geval in (als ik het goed zeg) dat je zelf een hele hoop regelt voor de adoptie. Normaal verloopt je adoptieprocedure dus via een vergunninghouder (in ons geval de NAS – zie vorige puntje). Zij hebben nauw contact met de adoptiemedewerksters uit het land waaruit je wilt adopteren, ze kennen de lokale wetten daar, werken samen met mensen die de taal en manier van werken kennen etc. Ze begeleiden je bij elke stap in het adoptieproces, geven aan welke formulieren je moet invullen, wat er precies in moet komen te staan, welke stap hierna komt enz. Ze doen echt een hele hoop, meer dan we even zo hier kunnen omschrijven. Ook hebben ze het al veel vaker gedaan en heb je dus een grotere zekerheid op een goede afloop. Tegelijkertijd betaal je natuurlijk ook een hoop voor alle begeleiding en alles wat ze voor je doen. Bij deelbemiddeling regel je dit dus allemaal grotendeels zelf, bijvoorbeeld omdat je denkt zo geld uit te kunnen sparen. Vaak gaat het om landen waar nog niet veel uit geadopteerd wordt maar waar mensen dan toch graag uit willen adopteren. Je moet dan zelf het wiel uitvinden, alles uitzoeken en regelen. En dit moet wel volgens de strenge eisen gebeuren. Er mag absoluut geen sprake zijn van kinderhandel, of adoptie in ruil voor geld. Er komt zoveel bij kijken. Als je hier geen ervaring mee hebt lijkt ons dit eerlijk gezegd verrekte lastig. Daarom kiezen wij er ook niet voor. Er komt nu al zoveel kijken bij onze adoptieprocedure, laat staan als het ook nog eens deelbemiddeling zou zijn. Ik denk dat daarom ook bijna niemand hiervoor kiest. Ook is het risico dat het niet gaat lukken reëel, dat niet alles wordt goedgekeurd. En dan kun je dus niet adopteren en is alle (jaren aan) tijd en effort en geld voor niks geweest. Zelf wisten we al vrij vlot dat we dit risico niet willen nemen. Misschien ben jij avontuurlijker ingesteld dan dat wij dat zijn 😀 . Op deze pagina van de SAV kun je veel meer informatie lezen over deelbemiddeling. Kijk vooral even daar over hoe het nou echt allemaal zit.

Wachtlijst vergunninghouder

Nadat je je beginseltoestemming hebt ontvangen schrijf je je in bij een vergunninghouder voor een land. Je komt dan op een wachtlijst te staan om op intake te mogen komen (zie punt hierna). Stel dat er maar weinig adoptieouders zijn voor een bepaald land, en er zijn veel adoptiekinderen, dan kan het zijn dat je heel snel aan de beurt bent om op intake te komen. Dat was bijvoorbeeld lange tijd zo in China. Door de één kind politiek werden er heel veel baby’s te vondeling gelegd en werd er jarenlang ontzettend veel geadopteerd uit China. De wachtlijst was kort en je was snel aan de beurt om op intake te komen en je dossier klaar te maken. Enkele jaren geleden is door de Chinese overheid de één kind politiek afgeschaft en daardoor zijn er veel minder vondelingen. De wachtlijst loopt voor aspirant adoptieouders daardoor op. Hierdoor zie je ook soms een verschuiving ontstaan. Waar eerst vooral landen zoals Afrika en China heel populair waren, ontdekken bijvoorbeeld nu steeds meer mensen Hongarije. Daar lopen de adopties momenteel heel goed door en zie je dat er nu wachttijden ontstaan van wel 18-24 maanden voordat je op intake mag komen. Over een tijdje zal dat mogelijk wel weer verschuiven naar een ander land waar dan de wachttijden korter zijn. En zo verschuiven de wachtlijsten qua lengte steeds een beetje.

Hoe lang je moet wachten kan ook sterk afhangen van hoe breed jullie beginseltoestemming is. Zo zijn er bijvoorbeeld over het algemeen minder ouders die openstaan voor wat ‘zwaardere special needs’ zoals volledige blindheid, doofheid, of bijvoorbeeld het syndroom van Down. Ook zijn er vaak te weinig ouders die openstaan voor het adopteren van meerdere kinderen tegelijk. Staan jullie daar nou net wel voor open, dan kan het zijn dat je eerder aan de beurt bent en er sneller met julie kinderen gematched kunnen worden.

Goed om te weten: je kan bij sommige vergunninghouders op de wachtlijst van 2 landen tegelijk staan. Zo kun je bij de Nederlandse Adoptie Stichting bijvoorbeeld op de wachtlijst staan voor zowel bijvoorbeeld Hongarije als Portugal als Haïti. Wanneer is dit handig? Als je geen (sterke) voorkeur hebt voor een land. Dan kun je gewoon kijken bij welk land je als eerste op intake mag komen. Je mag wel bij maximaal één land op intake.

Intake vergunninghouder

Na dus een langere of kortere tijd op de wachtlijst te hebben gestaan voor een land, wordt je op een gegeven moment benaderd dat jullie op intake mogen komen. Tijdens de intake worden de hoofdpunten uit het raadsrapport, special needs etc nog een keer doorgenomen. Hiervan maken ze een intakeverslag. Ook wordt er al kort gesproken over het klaarmaken van het dossier.

Dossier verzamelen // Ouderdossier

Na dus een langere of kortere tijd op de wachtlijst te hebben gestaan voor een land, wordt je op een gegeven moment benaderd dat jullie op intake mogen komen bij de vergunninghouder naar keuze. Tijdens de intake worden de hoofdpunten uit het raadsrapport, special needs etc nog een keer doorgenomen. Hiervan maken ze een intakeverslag. Ook wordt er al kort gesproken over het klaarmaken van het dossier.

Dossier verzamelen // Ouderdossier

In samenwerking met je vergunninghouder ga je op een gegeven moment je dossier verzamelen. In dit dossier zit een hele hoop informatie die eerst vertaald wordt, en dan gestuurd wordt naar het land van herkomst. Op basis van al deze informatie kunnen ze in het land van herkomst het beste een match maken en zo voor een kind de best passende ouders zoeken.

Dingen die in het dossier kunnen zitten zijn bijvoorbeeld:

  • Geboorteakte beide ouders
  • Internationaal huwelijksuittreksel
  • Internationaal bewijs van opneming in de gemeentelijke basisadministratie
  • Verklaring van woon- en leefomstandigheden
  • Bewijs van inenting al aanwezige kinderen
  • Werkgeversverklaring of accountantsverklaring
  • Motivatiebrief over adoptie en keuze land
  • Kopie beginseltoestemming
  • Medische keuring bij onafhankelijke arts
  • Kopie paspoort
  • Foto’s van aspirant adoptie-ouders, hun huis en hun omgeving
  • Internationale verklaring van goed gedrag beide ouders (VOG)
  • Bij de notaris: Machtiging ten behoeve van de Centrale Autoriteit

En zo nog een hele hoop meer. Dit wordt dus een dik pakketje.

VOG

Dit is een Verklaring Omtrend Gedrag, en die vraag je op bij je gemeente. Vaak heb je deze ook nodig als je met kinderen gaat werken (bijvoorbeeld als leraar, gastouder etc). Een VOG is een soort verklaring die afgegeven wordt waaruit blijkt dat je verleden geen bezwaar toont voor wat je graag wilt doen, bijvoorbeeld gastouder worden of, in ons geval, een kind adopteren. Mensen die ooit veroordeeld zijn geweest voor bijvoorbeeld kindermisbruik of kindermishandeling krijgen dus geen VOG en kunnen ook niet adopteren. 

Pre-match Intended Match Polsing Voorstel Adoptie wat is dat NAS Nederlandse Adoptie Stichting

Pre-match // Intended match

Voordat er echt een match is gevonden tussen ons en onze adoptiekinderen vind er eerst een pre-match plaats bij onze vergunninghouder (in ons geval dus de NAS). Wat wordt daarmee bedoeld? Achter de schermen zijn ze vaak wel 1-6 maanden bezig met het vormen van de perfecte match. Ze moeten helemaal checken, op basis van het kinddossier en het ouderdossier die je eerder hebt opgestuurd, of het echt een perfecte match is; of ouders en kind echt goed bij elkaar passen. Je krijgt hier als aspirant adoptieouders niks van mee. Tis niet dat ze vanuit de vergunninghouder zeggen dat er wat speelt, dat er mogelijk een match is. Waarom niet? Omdat je als aspirant adoptieouder zó ontzettend graag wilt adopteren, en dan is het een enorme telleurstelling als de intended match later toch geen definitieve match blijkt te zijn. Dat geeft veel te veel spanning aan aspirant adoptieouders. Je hoort dus pas wat van de vergunninghouder als de match echt definitief is.

Voorstel

Als de pre-match/intended match dan dus echt definitief is ontvang je eindelijk hét langverwachte telefoontje waar elke adoptieouder zo naar uitkijkt. Dit wordt ook wel een ‘voorstel’ genoemd. Vaak wordt er dan basisinformatie gegeven zoals over de leeftijd, geslacht en eventuele special need. Als adoptieouders de vergunninghouder terugbellen en het voorstel accepteren is het definitief en gaan jullie dit kind, of deze kinderen adopteren. Dan krijg je de naam van het kind te horen, foto’s te zien en hoor je meer gedetailleerde informatie over het kind en zijn/haar achtergrond.

En wat als je het voorstel niet accepteert? Eigenlijk gebeurt dit bijna niet. Waarom? Van te voren heb je precies aan kunnen geven waarvoor je/jullie wél- of niet openstaan. Als het kindprofiel perfect aansluit bij het profiel die jullie hebben opgegeven is het gewoon een perfecte match. Als je dan toch ‘nee’ zegt, heb je blijkbaar je profiel niet volledig en eerlijk aangegeven en gooi je daarmee maanden aan voorbereidend werk van je vergunninghouder de prullenbak in. Maar nog belangrijker: dit kind wat aan jullie is voorgesteld moet daardoor langer in het kindertehuis/pleeggezin blijven totdat er andere adoptieouders voor gevonden zijn. Gelukkig komt dit dus niet vaak voor. Zowel de aspirant adoptieouders, als de Raad voor de Kinderbeschermming, alsook de vergunninghouder tijdens de intake doen hun uiterste best om het ouderprofiel zo volledig en zorgvuldig mogelijk samen te stellen zodat dit soort situaties voorkomen kunnen worden.

Polsing

En dan kun je ook nog een polsing krijgen. Wat is dat dan? Bij een polsing wordt er nog één keer, vaak door de vergunninghouder en Raad voor de Kinderbescherming, definitief nagegaan of het écht een goede match is. Als je een polsing krijgt, dan is dat altijd vóórdat je een voorstel krijgt. Wanneer krijg je een polsing? Vaak om 2 redenen:

1. Het is niet 100% zeker of het kindprofiel past binnen de wensen en grenzen van de adoptieouders
Als aspirant adoptieouder moet je een lijst van ongeveer 77 meest voorkomende special needs langsgaan en daarbij aangeven of je er voor open staat of niet. Het is vrijwel onmogelijk om daarin volledig te zijn als aspirant adoptieouder. Uiteraard zijn er veel meer special needs + gradaties dan deze lijst van 77 special needs kan aangeven. Stel dat adoptieouders hebben aangegeven dat het kind een arm mag missen, maar liever niet de benen omdat de aspirant adoptieouders veel trappetjes in huis hebben en verwachten dat dit lastig is voor een kind zonder been. Vervolgens vinden de vergunninghouders/land van herkomst jullie profiel het allerbeste passen bij een bepaald kind, maar dit kind mist wel een been. Maar dit kind heeft al vanaf jongs af aan heel goed leren lopen met een prothese en de trappetjes in huis zijn dus geen enkel probleem… dan kan het zijn dat de vergunninghouder bij de adoptieouders toch komt met een polsing. Ze peilen dan bij de ouders of deze ouders toch open staan dan voor dit kindje. Hierbij delen ze met de aspirant adoptieouders nog geen details zoals naam, leeftijd, hobby’s, regio, foto’s etc. Dit zodat ouders onbevooroordeeld een goed afgewogen keuze kunnen maken puur op basis van de special need. Soms wordt ook een arts geraadpleegt, hij kan de special need vanuit het kinddossier beter inschatten en adviseren. Als ouders openstaan voor de polsing moeten ze hun keuze verantwoorden bij de Raad voor de Kinderbescherming in een los gesprek. In samenspraak met de Centrale Autoriteit wordt er dan besloten of de polsing mag worden omgezet naar een voorstel. Vaak zijn dit hele spannende weken voor aspirant adoptieouders omdat je het zo ontzettend graag dit kindje in je armen wilt sluiten en nog niet weet of de polsing een definitief voorstel gaat worden. Maar in de meeste gevallen komt dit goed.

2. Waar aspirant adoptieouders voor openstaan valt buiten wat de beginseltoestemming volgens de wet mag geven, daarom is er aanvullend onderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming nodig
Dit gaat waarschijnlijk bij ons het geval zijn. Je kan bijvoorbeeld volgens de wet maximaal een beginseltoestemming krijgen om 2 kinderen tegelijk te adopteren. Als wij 3 kinderen willen adopteren mogen wij nog een keer langs de Raad voor de Kinderbescherming als het eenmaal zover is dat ze een match voor ons hebben. Het wordt dus automatisch een polsing ook al hebben we tijdens onze gesprekken met de Raad al helemaal verwoord dat wij openstaan voor het adopteren van 3 kinderen, en ook al vond onze raadsmedewerkster ons daar toen geschikt voor. Hetzelfde geld voor leeftijden. In Nederland mag je volgens de wet geen kinderen adopteren die ouder zijn dan 6 jaar oud. Als een kind bij polsing toch ouder is moét je nogmaals langs de Raad voor de Kinderbescherming om nogmaals aan te geven waarom je hier voor openstaat. Voor beide punten (tribling of leeftijd) ontvang je dan, indien goedgekeurd, aanvullende extra toestemming. Er wordt dan een uitzondering gemaakt op de wet. En zo zijn er nog een paar uitzonderingen waarom een polsing nodig kan zijn.

Als de Raad voor de Kinderbescherming een positief advies uitbrengt naar de Centrale Autoriteit, wordt de polsing omgezet naar een voorstel.

Afreisgesprek

Als we eenmaal onze kinderen mogen gaan ophalen, hebben we bij onze vergunninghouder (adoptiebemiddelingsbureau) eerst een zogenaamd ‘afreisgesprek’. Hierin bespreek je dingen zoals aankomst, verblijf, afspraken die je hebt staan in het land met bijvoorbeeld de maatschappelijk werksters daar, datum + plek van eerste ontmoeting met de kinderen en meer.

Afreisgesprek adoptie op weg naar je kindje Nederlandse Adoptie Stichting

Pleeggezin versus kindertehuis

Zowel een pleeggezin als een kindertehuis zijn plekken waar kinderen wonen die, om wat voor reden dan ook, niet thuis bij eigen ouders kunnen wonen. Zij nemen dan tijdelijk de zorg over. In dit stukje gaan we even uit van pleeggezinnen en kindertehuizen in het land van herkomst waar de kinderen wonen voordat ze geadopteerd worden.

Een kindertehuis is vaak een plek waar veel kinderen samen wonen: van bijvoorbeeld 10 kinderen tot wel een paar honderd kinderen. Vaak slapen kinderen op slaapzalen bij elkaar en zijn er wisselende medewerksters die in dienst zijn van het kindertehuis. Kinderen worden vaak in een groep geplaatst op basis van leeftijd of geslacht. Je hebt hele goede kindertehuizen, maar ook hele arme waar bijvoorbeeld niet genoeg geld is voor de verzorging of aandacht per kind.

In sommige landen hebben ze naast kindertehuizen ook pleeggezinnen. Hongarije is daar een voorbeeld van. Een pleeggezin is een gezin die, vaak naast hun biologische eigen kinderen, (tijdelijk) pleegkinderen opvangt en tijdelijk voor deze kinderen zorgt totdat het kind kan terugkeren naar zijn/haar biologische ouders, of totdat het kind volwassen is, of totdat het kind geadopteerd wordt zodat het kind een gezin heeft om voor altijd te wonen en bij te horen. In een pleeggezin groeien kinderen op in een thuissituatie met een vader en een moeder. Je hebt hele goede pleeggezinnen, waarbij ouders echt hart hebben voor het welzijn van de kinderen. En sommige pleegouders zijn helemaal niet goed voor de kinderen. In sommige landen krijgen ouders bijvoorbeeld een salaris voor het zijn van pleegouder. Dit hoeft niet altijd slecht te zijn, maar het kan er voor zorgen dat het geld hun motivatie is en niet het kind.
In Nederland krijg je niet betaald als pleegouder.

Over het algemeen gezien is het fijner voor een kind om te wonen in een pleeggezin, dan in een groot kindertehuis. Dit omdat het kleinschaliger en huiselijker is met over het algemeen meer persoonlijke aandacht.

Voogd // Voogdij

Meestal krijgt elk kind dat in een kindertehuis of pleeggezin zit een voogd toegewezen die de belangen van het kind behartigd en keuzes maakt die een ouder normaal zou maken. Zodra een kind wordt geadopteerd krijgen de adoptieouders de volledige voogdij.

Adoptie uitspraak

Dit is het definitief maken van de adoptie, vaak door een rechter. Meestal gebeurt dit in het land van herkomst van het adoptiekind. Er is dan een rechtszitting waarin de adoptie officieel uitgesproken wordt. Soms gebeurd dit ook in Nederland, bijvoorbeeld na een aantal maanden voogdij/pleegouderschap. De procedure verschilt van land tot land. Na de adoptie uitspraak ben je officieel ouders van je adoptiekind. Zie het als een wettelijk huwelijk, maar dan met adoptie 😉

Video Interactie Begeleiding (VIB)

Een speciaal opgeleide medewerkster van Stichting Adoptievoorzieningen komt bij een adoptiegezin thuis om ,onopvallend, de interacties tussen ouder en kind te filmen, en daarna met de ouders te analyseren. Dit kan soms heel veel inzicht geven in hoe je nu reageert op je kind, de verborgen signalen die een kind uitzend en het geeft handvaten hoe je dingen kan aanpakken. Meer informatie hierover kun je hier vinden op de website van de SAV.

Rootsreis

Een rootsreis is dat een adoptiekind teruggaat op reis naar het land van herkomst. Dit om bijvoorbeeld te ontdekken hoe de cultuur daar is, om het pleeggezin of kindertehuis op te zoeken, of misschien zelfs om op zoek te gaan naar biologische familie. Vaak wordt gedacht dat ieder adoptiekind vroeg- of laat zijn/haar biologische ouders wilt opzoeken. Het schijnt dat maar de helft van de adoptiekinderen daar behoefte aan heeft. Dit ligt heel persoonlijk. Maar de meeste adoptiekinderen zullen wel een keer, of vaker, hun land van herkomst opzoeken. Vaak gaan adoptieouders ook een keer met hun kinderen daar op vakantie om zo hun adoptiekinderen opnieuw, op een luchtige manier, kennis te laten maken met hun land van herkomst.

Adoptie woordenlijst wat betekent tribling BKA-nummer polsing

Dit was ‘m! Man, wat een lijst!! Als het goed is zijn jullie nu een hoop wijzer geworden 😉 Zijn er nog woorden die in dit lijstje ontbreken? Of aanvullingen in de omschrijving? Laat het dan even weten in een reactie hieronder! En ken je iemand die nog helemaal aan het begin van de adoptieprocedure staat of die adoptie overweegt? Deel dan vooral met hem/haar even deze link, zullen ze vast heel interessant vinden 😉 Have a lovely day!